७. अत्थसन्दस्सकत्थेरअपदानं
४७. ‘‘विसालमाळे आसीनो, अद्दसं लोकनायकं;
खीणासवं बलप्पत्तं, भिक्खुसङ्घपुरक्खतं.
४८. ‘‘सतसहस्सा तेविज्जा, छळभिञ्ञा महिद्धिका;
परिवारेन्ति सम्बुद्धं, को दिस्वा नप्पसीदति.
४९. ‘‘ञाणे उपनिधा यस्स, न विज्जति सदेवके;
अनन्तञाणं सम्बुद्धं, को दिस्वा नप्पसीदति.
५०. ‘‘धम्मकायञ्च दीपेन्तं, केवलं रतनाकरं;
विकप्पेतुं [विकोपेतुं (सी. स्या.)] न सक्कोन्ति, को दिस्वा नप्पसीदति.
५१. ‘‘इमाहि तीहि गाथाहि, नारदोव्हयवच्छलो [सरगच्छियो (सी.), पुरगच्छियो (स्या.)];
पदुमुत्तरं थवित्वान, सम्बुद्धं अपराजितं.
५२. ‘‘तेन चित्तप्पसादेन, बुद्धसन्थवनेन च;
कप्पानं सतसहस्सं, दुग्गतिं, नुपपज्जहं.
५३. ‘‘इतो तिंसकप्पसते, सुमित्तो नाम खत्तियो;
सत्तरतनसम्पन्नो, चक्कवत्ती महब्बलो.
५४. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.
इत्थं सुदं आयस्मा अत्थसन्दस्सको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.
अत्थसन्दस्सकत्थेरस्सापदानं सत्तमं.