७. अत्थसन्दस्सकत्थेरअपदानं

४७. ‘‘विसालमाळे आसीनो, अद्दसं लोकनायकं;

खीणासवं बलप्पत्तं, भिक्खुसङ्घपुरक्खतं.

४८. ‘‘सतसहस्सा तेविज्जा, छळभिञ्ञा महिद्धिका;

परिवारेन्ति सम्बुद्धं, को दिस्वा नप्पसीदति.

४९. ‘‘ञाणे उपनिधा यस्स, न विज्जति सदेवके;

अनन्तञाणं सम्बुद्धं, को दिस्वा नप्पसीदति.

५०. ‘‘धम्मकायञ्च दीपेन्तं, केवलं रतनाकरं;

विकप्पेतुं [विकोपेतुं (सी. स्या.)] न सक्कोन्ति, को दिस्वा नप्पसीदति.

५१. ‘‘इमाहि तीहि गाथाहि, नारदोव्हयवच्छलो [सरगच्छियो (सी.), पुरगच्छियो (स्या.)];

पदुमुत्तरं थवित्वान, सम्बुद्धं अपराजितं.

५२. ‘‘तेन चित्तप्पसादेन, बुद्धसन्थवनेन च;

कप्पानं सतसहस्सं, दुग्गतिं, नुपपज्जहं.

५३. ‘‘इतो तिंसकप्पसते, सुमित्तो नाम खत्तियो;

सत्तरतनसम्पन्नो, चक्कवत्ती महब्बलो.

५४. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा अत्थसन्दस्सको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

अत्थसन्दस्सकत्थेरस्सापदानं सत्तमं.