१. सेरेय्यकत्थेरअपदानं

१. ‘‘अज्झायको मन्तधरो, तिण्णं वेदान पारगू;

अब्भोकासे ठितो सन्तो, अद्दसं लोकनायकं.

२. ‘‘सीहं यथा वनचरं, ब्यग्घराजंव नित्तसं;

तिधापभिन्नमातङ्गं, कुञ्जरंव महेसिनं.

३. ‘‘सेरेय्यकं गहेत्वान, आकासे उक्खिपिं [निक्खिपिं (क.)] अहं;

बुद्धस्स आनुभावेन, परिवारेन्ति सब्बसो [सब्बतो (सी.)].

४. ‘‘अधिट्ठहि महावीरो, सब्बञ्ञू लोकनायको;

समन्ता पुप्फच्छदना, ओकिरिंसु नरासभं.

५. ‘‘ततो सा पुप्फकञ्चुका, अन्तोवण्टा बहिमुखा;

सत्ताहं छदनं कत्वा, ततो अन्तरधायथ.

६. ‘‘तञ्च अच्छरियं दिस्वा, अब्भुतं लोमहंसनं;

बुद्धे चित्तं पसादेसिं, सुगते लोकनायके.

७. ‘‘तेन चित्तप्पसादेन, सुक्कमूलेन चोदितो;

कप्पानं सतसहस्सं, दुग्गतिं नुपपज्जहं.

८. ‘‘पन्नरससहस्सम्हि, कप्पानं पञ्चवीसति;

वीतमला [चित्तमाला (सी.), विलामाला (स्या.)] समाना च, चक्कवत्ती महब्बला.

९. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो, विमोक्खापि च अट्ठिमे;

छळभिञ्ञा सच्छिकता, कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा सेरेय्यको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

सेरेय्यकत्थेरस्सापदानं पठमं.