९. पच्चुपट्ठानसञ्ञकत्थेरअपदानं

७२. ‘‘अत्थदस्सिम्हि सुगते, निब्बुते समनन्तरा;

यक्खयोनिं उपपज्जिं, यसं पत्तो चहं तदा.

७३. ‘‘दुल्लद्धं वत मे आसि, दुप्पभातं दुरुट्ठितं;

यं मे भोगे विज्जमाने, परिनिब्बायि चक्खुमा.

७४. ‘‘मम सङ्कप्पमञ्ञाय, सागरो नाम सावको;

ममुद्धरितुकामो सो, आगच्छि मम सन्तिकं.

७५. ‘‘किं नु सोचसि मा भायि, चर धम्मं सुमेधस;

अनुप्पदिन्ना बुद्धेन, सब्बेसं बीजसम्पदा.

७६. ‘‘सो चे पूजेय्य सम्बुद्धं, तिट्ठन्तं लोकनायकं;

धातुं सासपमत्तम्पि, निब्बुतस्सापि पूजये.

७७. ‘‘समे चित्तप्पसादम्हि, समं पुञ्ञं महग्गतं;

तस्मा थूपं करित्वान, पूजेहि जिनधातुयो.

७८. ‘‘सागरस्स वचो सुत्वा, बुद्धथूपं अकासहं;

पञ्चवस्से परिचरिं, मुनिनो थूपमुत्तमं.

७९. ‘‘तेन कम्मेन द्विपदिन्द, लोकजेट्ठ नरासभ;

सम्पत्तिं अनुभोत्वान, अरहत्तमपापुणिं.

८०. ‘‘भूरिपञ्ञा च चत्तारो, सत्तकप्पसते इतो;

सत्तरतनसम्पन्ना, चक्कवत्ती महब्बला.

८१. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा पच्चुपट्ठानसञ्ञको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

पच्चुपट्ठानसञ्ञकत्थेरस्सापदानं नवमं.