४. एकासनियत्थेरअपदानं

३१. ‘‘वरुणो नाम नामेन, देवराजा अहं तदा;

उपट्ठहेसिं सम्बुद्धं, सयोग्गबलवाहनो.

३२. ‘‘निब्बुते लोकनाथम्हि, अत्थदस्सीनरुत्तमे;

तूरियं सब्बमादाय, अगमं बोधिमुत्तमं.

३३. ‘‘वादितेन च नच्चेन, सम्मताळसमाहितो;

सम्मुखा विय सम्बुद्धं, उपट्ठिं बोधिमुत्तमं.

३४. ‘‘उपट्ठहित्वा तं बोधिं, धरणीरुहपादपं;

पल्लङ्कं आभुजित्वान, तत्थ कालङ्कतो अहं.

३५. ‘‘सककम्माभिरद्धोहं, पसन्नो बोधिमुत्तमे;

तेन चित्तप्पसादेन, निम्मानं उपपज्जहं.

३६. ‘‘सट्ठितूरियसहस्सानि, परिवारेन्ति मं सदा;

मनुस्सेसु च देवेसु, वत्तमानं भवाभवे.

३७. ‘‘तिविधग्गी निब्बुता मय्हं, भवा सब्बे समूहता;

धारेमि अन्तिमं देहं, सम्मासम्बुद्धसासने [अयञ्च गाथा पटिसम्भिदा चतस्सेतिगाथाय एकसम्बन्धा भवितं युत्ता].

३८. ‘‘सुबाहू नाम नामेन, चतुत्तिंसासु खत्तिया;

सत्तरतनसम्पन्ना, पञ्चकप्पसते इतो.

३९. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा एकासनियो थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

एकासनियत्थेरस्सापदानं चतुत्थं.