९. बिळालिदायकत्थेरअपदानं

५३. ‘‘हिमवन्तस्साविदूरे, वसामि पण्णसन्थरे;

घासेसु गेधमापन्नो, सेय्यसीलो चहं [सेयसीलोवहं (स्या. क.)] तदा.

५४. ‘‘खणन्तालु [खणमालु (स्या.)] कलम्बानि, बिळालितक्कलानि च;

कोलं भल्लातकं बिल्लं, आहत्वा पटियादितं.

५५. ‘‘पदुमुत्तरो लोकविदू, आहुतीनं पटिग्गहो;

मम सङ्कप्पमञ्ञाय, आगच्छि मम सन्तिकं.

५६. ‘‘उपागतं महानागं, देवदेवं नरासभं;

बिळालिं पग्गहेत्वान, पत्तम्हि ओकिरिं अहं.

५७. ‘‘परिभुञ्जि महावीरो, तोसयन्तो ममं तदा;

परिभुञ्जित्वान सब्बञ्ञू, इमं गाथं अभासथ.

५८. ‘‘‘सकं चित्तं पसादेत्वा, बिळालिं मे अदा तुवं;

कप्पानं सतसहस्सं, दुग्गतिं नुपपज्जसि’.

५९. ‘‘चरिमं वत्तते मय्हं, भवा सब्बे समूहता;

धारेमि अन्तिमं देहं, सम्मासम्बुद्धसासने.

६०. ‘‘चतुपञ्ञासितो कप्पे, सुमेखलियसव्हयो;

सत्तरतनसम्पन्नो, चक्कवत्ती महब्बलो.

६१. ‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो…पे… कतं बुद्धस्स सासनं’’.

इत्थं सुदं आयस्मा बिळालिदायको थेरो इमा गाथायो अभासित्थाति.

बिळालिदायकत्थेरस्सापदानं नवमं.