३. सुतनुसुत्तवण्णना

९०१. ततिये महाभिञ्ञतन्ति छअभिञ्ञाभावं. हीनं धम्मन्तिआदीसु इमाय पाळिया अत्थो वेदितब्बो –

‘‘कतमे धम्मा हीना? द्वादस अकुसलचित्तुप्पादा, इमे धम्मा हीना. कतमे धम्मा मज्झिमा? तीसु भूमीसु कुसलं, तीसु भूमीसु विपाको, तीसु भूमीसु किरियाब्याकतं सब्बञ्च रूपं, इमे धम्मा मज्झिमा. कतमे धम्मा पणीता? चत्तारो मग्गा अपरियापन्ना, चत्तारि च सामञ्ञफलानि निब्बानञ्च, इमे धम्मा पणीता’’ति (ध. स. १४२३-१४२५).