८. सूकरखतसुत्तवण्णना

५२८. अट्ठमे सूकरखतायन्ति सूकरखतलेणे. कस्सपबुद्धकाले किर तं लेणं एकस्मिं बुद्धन्तरे पथविया वड्ढमानाय अन्तोभूमिगतं जातं. अथेकदिवसं एको सूकरो तस्स छदनपरियन्तसमीपे पंसुं खणि. देवे वुट्ठे पंसु धोता, छदनपरियन्तो पाकटो अहोसि. एको वनचरको दिस्वा ‘‘पुब्बे सीलवन्तेहि परिभुत्तट्ठानेन भवितब्बं, पटिजग्गिस्सामि न’’न्ति समन्ततो पंसुं अपनेत्वा लेणं सोधेत्वा कुटिपरिक्खेपं कत्वा द्वारवातपानं योजेत्वा सुपरिनिट्ठितसुधाकम्मचित्तकम्मं रजतपट्टसदिसाय वालिकाय सन्थरितं परिवेणं कत्वा मञ्चपीठं पञ्ञापेत्वा भगवतो वसनत्थाय अदासि, लेणं गम्भीरं अहोसि ओतरित्वा आरुहितब्बं. तं सन्धायेतं वुत्तं. परमनिपच्चकारन्ति भावनपुंसकं, परमनिपच्चकारी हुत्वा पवत्तमानो पवत्ततीति वुत्तं होति. अनुत्तरं योगक्खेमन्ति अरहत्तं. सप्पतिस्सोति सजेट्ठको. सेसं सब्बत्थ उत्तानत्थमेवाति.

सूकरखतवग्गो छट्ठो.