६. सकुणग्घिसुत्तवण्णना
३७२. छट्ठे सकुणग्घीति सकुणं हनतीति सकुणग्घि, सेनस्सेतं अधिवचनं. सहसा अज्झपत्ताति लोभसाहसेन पत्ता. अलक्खिकाति निस्सिरिका. अप्पपुञ्ञाति परित्तपुञ्ञा. सचेज्ज मयन्ति सचे अज्ज मयं. नङ्गलकट्ठकरणन्ति नङ्गलेन कसिकरणं, अधुना कट्ठं खेत्तट्ठानन्ति अत्थो. लेड्डुट्ठानन्ति लेड्डूनं ठानं. संवदमानाति सम्मा वदमाना, अत्तनो बलस्स सुट्ठु वण्णं वदमानाति अत्थो. महन्तं लेड्डुं अभिरुहित्वाति उद्धनसण्ठानेन ठितेसु तीसु लेड्डूसु ‘‘इतो सेने आगच्छन्ते इतो निक्खमिस्सामि, इतो आगच्छन्ते इतो’’ति सल्लक्खेत्वा तेसु एकं लेड्डुं अभिरुहित्वा अट्ठासि अवदमानो. सन्नय्हाति खुरप्पं सन्नय्हमानो विय सन्नय्हित्वा सुट्ठु ठपेत्वा. बहुआगतो खो म्यायन्ति ‘‘मय्हं अत्थाय अयं बहुतं ठानं आगतो, अप्पं अवसिट्ठं, इदानि मं गण्हिस्सती’’ति ञत्वा दारुगुळो विय विनिवत्तित्वा तस्सेव लेड्डुस्स अन्तरे पच्चुपादि, पटिपन्नो पविट्ठोति अत्थो. उरं पच्चताळेसीति ‘‘एकप्पहारेनेव लापस्स सीसं छिन्दित्वा गहेस्सामी’’ति पक्खन्दत्ता वेगं सन्धारेतुं असक्कोन्तो तस्मिं लेड्डुस्मिं उरं पताळेसि. तावदेवस्स हदयमंसं फालियित्थ. अथ लापो ‘‘दिट्ठा वत सत्तुनो पिट्ठी’’ति हट्ठतुट्ठो तस्स हदये अपरापरं चङ्कमि.