२. दुतियगमनादिवग्गवण्णना
२२४-३०१. दुतियं गमनं दुक्खवसेन वुत्तं. तत्रापि अट्ठारसेव वेय्याकरणानि, ततो परानि ‘‘रूपी अत्ता होती’’तिआदीनि अट्ठ वेय्याकरणानि, तेहि सद्धिं तं दुतियपेय्यालोति वुत्तो.
तत्थ रूपीति आरम्मणमेव ‘‘अत्ता’’ति गहितदिट्ठि. अरूपीति झानं ‘‘अत्ता’’ति गहितदिट्ठि. रूपी च अरूपी चाति आरम्मणञ्च झानञ्च ‘‘अत्ता’’ति गहितदिट्ठि. नेव रूपी नारूपीति तक्कमत्तेन गहितदिट्ठि. एकन्तसुखीति लाभीतक्कीजातिस्सरानं उप्पन्नदिट्ठि. झानलाभिनोपि हि अतीते एकन्तसुखं अत्तभावं मनसिकरोतो एवं दिट्ठि उप्पज्जति. तक्किनोपि ‘‘यथा एतरहि अहं एकन्तसुखी, एवं सम्परायेपि भविस्सामी’’ति उप्पज्जति. जातिस्सरस्सपि सत्तट्ठभवे सुखितभावं पस्सन्तस्स एवं उप्पज्जति, एकन्तदुक्खीतिआदीसुपि एसेव नयो.
ततियपेय्यालो अनिच्चदुक्खवसेन तेहियेव छब्बीसतिया सुत्तेहि वुत्तो, चतुत्थपेय्यालो तिपरिवट्टवसेनाति.
दिट्ठिसंयुत्तवण्णना निट्ठिता.