१२. दुतियसिङ्गालसुत्तवण्णना

२३४. द्वादसमे कतञ्ञुताति कतजाननं. कतवेदिताति कतविसेसजाननं. तत्रिदं जरसिङ्गालस्स कतञ्ञुताय वत्थु – सत्त किर भातरो खेत्तं कसन्ति. तेसं सब्बकनिट्ठो खेत्तपरियन्ते ठत्वा गावो रक्खति. अथेकं जरसिङ्गालं अजगरो गण्हि, सो तं दिस्वा यट्ठिया पोथेत्वा विस्सज्जापेसि. अजगरो सिङ्गालं विस्सज्जेत्वा तमेव गण्हि. सिङ्गालो चिन्तेसि – ‘‘मय्हं इमिना जीवितं दिन्नं, अहम्पि इमस्स दस्सामी’’ति यागुघटस्स उपरि ठपितं वासिं मुखेन डंसित्वा तस्स सन्तिकं अगमासि. इतरे भातरो दिस्वा, ‘‘सिङ्गालो वासिं हरती’’ति अनुबन्धिंसु. सो तेहि दिट्ठभावं ञत्वा वासिं तस्स सन्तिके छड्डेत्वा पलायि. इतरे आगन्त्वा कनिट्ठं अजगरेन गहितं दिस्वा वासिया अजगरं छिन्दित्वा तं गहेत्वा अगमंसु. एवं जरसिङ्गाले सिया या काचि कतञ्ञुता कतवेदिता. सक्यपुत्तियपटिञ्ञेति इदम्पि देवदत्तस्स आचारमेव सन्धाय वुत्तन्ति. द्वादसमं.

ओपम्मसंयुत्तवण्णना निट्ठिता.