२. दुतियवग्गो
१-१०. चक्खुसुत्तादिवण्णना
१९८-१९९. दुतिये दस उत्तानत्थानेव. पठमादीनि.
११. अनुसयसुत्तवण्णना
२००. एकादसमे इमस्मिञ्च सविञ्ञाणके कायेति अत्तनो सविञ्ञाणककायं दस्सेति, बहिद्धा चाति परस्स सविञ्ञाणकं वा अविञ्ञाणकं वा. पुरिमेन वा अत्तनो च परस्स च विञ्ञाणमेव दस्सेति, पच्छिमेन बहिद्धा अनिन्द्रियबद्धरूपं. अहङ्कारममङ्कारमानानुसयाति अहंकारदिट्ठि च ममंकारतण्हा च मानानुसया च. न होन्तीति एते किलेसा कथं जानन्तस्स एतेसु वत्थूसु न होन्तीति पुच्छति. सम्मप्पञ्ञाय पस्सतीति सह विपस्सनाय मग्गपञ्ञाय सुट्ठु पस्सति. एकादसमं.
१२. अपगतसुत्तवण्णना
२०१. द्वादसमे अहङ्कारममङ्कारमानापगतन्ति अहंकारतो च ममंकारतो च मानतो च अपगतं. विधा समतिक्कन्तन्ति मानकोट्ठासे सुट्ठु अतिक्कन्तं. सन्तं सुविमुत्तन्ति किलेसवूपसमेन सन्तं, किलेसेहेव सुट्ठु विमुत्तं. सेसं उत्तानमेवाति. द्वादसमं.
दुतियो वग्गो.
द्वीसुपि असेक्खभूमि कथिता. पठमो पनेत्थ आयाचन्तस्स देसितो, दुतियो अनायाचन्तस्स. सकलेपि पन राहुलसंयुत्ते थेरस्स विमुत्तिपरिपाचनीयधम्माव कथिताति.
राहुलसंयुत्तवण्णना निट्ठिता.