६. ओवादसुत्तवण्णना

१४९. छट्ठे अहं वाति कस्मा आह? थेरं अत्तनो ठाने ठपनत्थं. किं सारिपुत्तमोग्गल्लाना नत्थीति? अत्थि. एवं पनस्स अहोसि ‘‘इमे न चिरं ठस्सन्ति, कस्सपो पन वीसवस्ससतायुको, सो मयि परिनिब्बुते सत्तपण्णिगुहायं निसीदित्वा धम्मविनयसङ्गहं कत्वा मम सासनं पञ्चवस्ससहस्सपरिमाणकालपवत्तनकं करिस्सति, अत्तनो तं ठाने ठपेमि, एवं भिक्खू कस्सपस्स सुस्सूसितब्बं मञ्ञिस्सन्ती’’ति. तस्मा एवमाह. दुब्बचाति दुक्खेन वत्तब्बा. दोवचस्सकरणेहीति दुब्बचभावकरणेहि. अप्पदक्खिणग्गाहिनोति अनुसासनिं सुत्वा पदक्खिणं न गण्हन्ति यथानुसिट्ठं न पटिपज्जन्ति, अप्पटिपज्जन्ता वामगाहिनो नाम जाताति दस्सेति. अच्चावदन्तेति अतिक्कम्म वदन्ते, सुतपरियत्तिं निस्साय अतिविय वादं करोन्तेति अत्थो. को बहुतरं भासिस्सतीति धम्मं कथेन्तो को बहुं भासिस्सति, किं त्वं, उदाहु अहन्ति? को सुन्दरतरन्ति, एको बहुं भासन्तो असहितं अमधुरं भासति, एको सहितं मधुरं, तं सन्धायाह ‘‘को सुन्दरतर’’न्ति? एको पन बहुञ्च सुन्दरञ्च कथेन्तो चिरं न भासति, लहुञ्ञेव उट्ठाति, एको अद्धानं पापेति, तं सन्धायाह ‘‘को चिरतर’’न्ति? छट्ठं.