१०. उपस्सयसुत्तवण्णना

१५३. दसमे आयाम, भन्तेति कस्मा भिक्खुनीउपस्सयगमनं याचति? न लाभसक्कारहेतु, कम्मट्ठानत्थिका पनेत्थ भिक्खुनियो अत्थि, ता उस्सुक्कापेत्वा कम्मट्ठानं कथापेस्सामीति याचति. ननु च सो सयम्पि तेपिटको बहुस्सुतो, किं सयं कथेतुं न सक्कोतीति? नो न सक्कोति. बुद्धपटिभागस्स पन सावकस्स कथं सद्धातब्बं मञ्ञिस्सन्तीति याचति. बहुकिच्चो त्वं बहुकरणीयोति किं थेरो नवकम्मादिपसुतो, येन नं एवमाहाति? नो, सत्थरि पन परिनिब्बुते चतस्सो परिसा आनन्दत्थेरं उपसङ्कमित्वा, ‘‘भन्ते, इदानि कस्स पत्तचीवरं गहेत्वा चरथ, कस्स परिवेणं सम्मज्जथ, कस्स मुखोदकं देथा’’ति रोदन्ति परिदेवन्ति. थेरो ‘‘अनिच्चा सङ्खारा, वुद्धसरीरेपि निल्लज्जोव मच्चुराजा पहरि. एसा सङ्खारानं धम्मता, मा सोचित्थ, मा परिदेवित्था’’ति परिसं सञ्ञापेति. इदमस्स बहुकिच्चं. तं सन्धाय थेरो एवमाह. सन्दस्सेसीति पटिपत्तिगुणं दस्सेसि. समादपेसीति गण्हापेसि. समुत्तेजेसीति समुस्साहेसि. सम्पहंसेसीति पटिलद्धगुणेन मोदापेसि.

थुल्लतिस्साति सरीरेन थूला, नामेन तिस्सा. वेदेहमुनिनोति पण्डितमुनिनो. पण्डितो हि ञाणसङ्खातेन वेदेन ईहति सब्बकिच्चानि करोति, तस्मा ‘‘वेदेहो’’ति वुच्चति. वेदेहो च सो मुनि चाति, वेदेहमुनि. धम्मं भासितब्बं मञ्ञतीति तिपिटकधरस्स धम्मभण्डागारिकस्स सम्मुखे सयं अरञ्ञवासी पंसुकूलिको समानो ‘‘धम्मकथिको अह’’न्ति धम्मं भासितब्बं मञ्ञति. इदं किं पन, कथं पनाति? अवजानमाना भणति. अस्सोसीति अञ्ञेन आगन्त्वा आरोचितवसेन अस्सोसि. आगमेहि त्वं, आवुसोति तिट्ठ त्वं, आवुसो. मा ते सङ्घो उत्तरि उपपरिक्खीति मा भिक्खुसङ्घो अतिरेकओकासे तं उपपरिक्खीति. इदं वुत्तं होति – ‘‘आनन्देन बुद्धपटिभागो सावको वारितो, एका भिक्खुनी न वारिता, ताय सद्धिं सन्थवो वा सिनेहो वा भविस्सती’’ति मा तं सङ्घो एवं अमञ्ञीति.

इदानि अत्तनो बुद्धपटिभागभावं दीपेन्तो तं किं मञ्ञसि, आवुसोतिआदिमाह? सत्तरतनन्ति सत्तहत्थप्पमाणं. नागन्ति हत्थिं. अड्ढट्ठरतनं वाति अड्ढरतनेन ऊनअट्ठरतनं, पुरिमपादतो पट्ठाय याव कुम्भा विदत्थाधिकसत्तहत्थुब्बेधन्ति अत्थो. तालपत्तिकायाति तरुणतालपण्णेन. चवित्थाति चुता, न मता वा नट्ठा वा, बुद्धपटिभागस्स पन सावकस्स उपवादं वत्वा महाकस्सपत्थेरे छहि अभिञ्ञाहि सीहनादं नदन्ते तस्सा कासावानि कण्टकसाखा विय कच्छुसाखा विय च सरीरं खादितुं आरद्धानि, तानि हारेत्वा सेतकानि निवत्थक्खणेयेवस्सा चित्तस्सादो उदपादीति. दसमं.