५. पब्बतसुत्तवण्णना

१२८. पञ्चमे सक्का पन, भन्तेति सो किर भिक्खु चिन्तेसि – ‘‘सत्था अनमतग्गस्स संसारस्स दीघतमत्ता ‘न सुकरं न सुकर’न्ति कथेतियेव, कथं नच्छिन्दति, सक्का नु खो उपमं कारापेतु’’न्ति. तस्मा एवमाह. कासिकेनाति तयो कप्पासंसू एकतो गहेत्वा कन्तितसुत्तमयेन अतिसुखुमवत्थेन. तेन पन परिमट्ठे कित्तकं खीयेय्याति. सासपमत्तं. पञ्चमं.