१. तिणकट्ठसुत्तवण्णना
१२४. अनमतग्गसंयुत्तस्स पठमे अनमतग्गोति अनु अमतग्गो, वस्ससतं वस्ससहस्सं ञाणेन अनुगन्त्वापि अमतग्गो अविदितग्गो, नास्स सक्का इतो वा एत्तो वा अग्गं जानितुं, अपरिच्छिन्नपुब्बापरकोटिकोति अत्थो. संसारोति खन्धादीनं अविच्छिन्नप्पवत्ता पटिपाटि. पुब्बा कोटि न पञ्ञायतीति पुरिममरियादा न दिस्सति. यदग्गेन चस्स पुरिमा कोटि न पञ्ञायति, पच्छिमापि तदग्गेनेव न पञ्ञायति, वेमज्झेयेव पन सत्ता संसरन्ति. परियादानं गच्छेय्याति इदं उपमाय खुद्दकत्ता वुत्तं. बाहिरसमयस्मिञ्हि अत्थो परित्तो होति, उपमा महती. ‘‘हत्थी विय अयं गोणो, गोणो विय सूकरो, समुद्दो विय तळाक’’न्ति हि वुत्ते न तेसं तादिसं पमाणं होति. बुद्धसमये पन उपमा परित्ता, अत्थो महा. पाळियञ्हि एको जम्बुदीपो गहितो, एवरूपानं पन जम्बुदीपानं सतेपि सहस्सेपि सतसहस्सेपि तिणादीनि तेन उपक्कमेन परियादानं गच्छेय्युं, न त्वेव पुरिसस्स मातु मातरोति. दुक्खं पच्चनुभूतन्ति तुम्हेहि दुक्खं अनुभूतं. तिब्बन्ति तस्सेव वेवचनं. ब्यसनन्ति ञातिब्यसनादिअनेकविधं. कटसीति सुसानं, पथवीयेव वा. सा हि पुनप्पुनं मरन्तेहि सरीरनिक्खेपेन वड्ढिता. अलमेवाति युत्तमेव. पठमं.