१४. गन्धत्थेनसुत्तवण्णना
२३४. चुद्दसमे अज्झभासीति तं भिक्खुं नाळे गहेत्वा पदुमं सिङ्घमानं दिस्वाव – ‘‘अयं भिक्खु सत्थु सन्तिके कम्मट्ठानं गहेत्वा समणधम्मं कातुं अरञ्ञं पविट्ठो गन्धारम्मणं उपनिज्झायति, स्वायं अज्ज उपसिङ्घं स्वेपि पुनदिवसेपि उपसिङ्घिस्सति, एवमस्स सा गन्धतण्हा वड्ढित्वा दिट्ठधम्मिकसम्परायिकं अत्थं नासेस्सति, मा मयि पस्सन्तिया नस्सतु, चोदेस्सामि न’’न्ति उपसङ्कमित्वा अभासि.
एकङ्गमेतं थेय्यानन्ति थेनितब्बानं रूपारम्मणादीनं पञ्चकोट्ठासानं इदं एकङ्गं, एककोट्ठासोति अत्थो. न हरामीति न गहेत्वा गच्छामि. आराति दूरे नाळे गहेत्वा नामेत्वा दूरे ठितो उपसिङ्घामीति वदति. वण्णेनाति कारणेन.
य्वायन्ति यो अयं. तस्मिं किर देवताय सद्धिं कथेन्तेयेव एको तापसो ओतरित्वा भिसखननादीनि कातुं आरद्धो, तं सन्धायेवमाह. आकिण्णकम्मन्तोति एवं अपरिसुद्धकम्मन्तो. अखीणकम्मन्तोतिपि पाठो, कक्खळकम्मन्तोति अत्थो. न वुच्चतीति गन्धचोरोति वा पुप्फचोरोति वा कस्मा न वुच्चति.
आकिण्णलुद्दोति बहुपापो गाळ्हपापो वा, तस्मा न वुच्चति. धातिचेलंव मक्खितोति यथा धातिया निवत्थकिलिट्ठवत्थं उच्चारपस्सावपंसुमसिकद्दमादीहि मक्खितं, एवमेवं रागदोसादीहि मक्खितो. अरहामि वत्तवेति अरहामि वत्तुं. देवताय चोदना किर सुगतानुसिट्ठिसदिसा, न तं लामका हीनाधिमुत्तिका मिच्छापटिपन्नकपुग्गला लभन्ति. तस्मिं पन अत्तभावे मग्गफलानं भब्बरूपा पुग्गला तं लभन्ति, तस्मा एवमाह.
सुचिगवेसिनोति सुचीनि सीलसमाधिञाणानि गवेसन्तस्स. अब्भामत्तं वाति वलाहककूटमत्तं विय. जानासीति सुद्धो अयन्ति जानासि. वज्जासीति वदेय्यासि. नेव तं उपजीवामाति देवता किर चिन्तेसि – ‘‘अयं भिक्खु अत्थि मे हितकामा देवता, सा मं चोदेस्सति सारेस्सतीति पमादम्पि अनुयुञ्जेय्य, नास्स वचनं सम्पटिच्छिस्सामी’’ति. तस्मा एवमाह. त्वमेवाति त्वंयेव. जानेय्याति जानेय्यासि. येनाति येन कम्मेन सुगतिं गच्छेय्यासि, तं कम्मं त्वंयेव जानेय्यासीति. चुद्दसमं.
इति सारत्थप्पकासिनिया
संयुत्तनिकाय-अट्ठकथाय
वनसंयुत्तवण्णना निट्ठिता.