९. पठमसुक्कासुत्तवण्णना
२४३. नवमे रथिकाय रथिकन्ति एकं रथिकं गहेत्वा ततो अपरं गच्छन्तो रथिकाय रथिकं उपसङ्कमन्तो नाम होति. सिङ्घाटकेपि एसेव नयो. एत्थ च रथिकाति रच्छा. सिङ्घाटकन्ति चतुक्कं. किं मे कताति किं इमे कता? किं करोन्तीति अत्थो. मधुपीताव सेयरेति गन्धमधुपानं पीता विय सयन्ति. गन्धमधुपानं पीतो किर सीसं उक्खिपितुं न सक्कोति, असञ्ञी हुत्वा सयतेव. तस्मा एवमाह.
तञ्च पन अप्पटिवानीयन्ति तञ्च पन धम्मं अप्पटिवानीयं देसेति. बाहिरकञ्हि सुमधुरम्पि भोजनं पुनप्पुनं भुञ्जन्तस्स न रुच्चति, ‘‘अपनेथ, किं इमिना’’ति? पटिवानेतब्बं अपनेतब्बं होति, न एवमयं धम्मो. इमं हि धम्मं पण्डिता वस्ससतम्पि वस्ससहस्सम्पि सुणन्ता तित्तिं न गच्छन्ति. तेनाह ‘‘अप्पटिवानीय’’न्ति. असेचनकमोजवन्ति अनासित्तकं ओजवन्तं. यथा हि बाहिरानि असम्भिन्नपायासादीनिपि सप्पिमधुसक्खराहि आसित्तानि योजितानेव मधुरानि ओजवन्तानि होन्ति, न एवमयं धम्मो. अयं हि अत्तनो धम्मताय मधुरो चेव ओजवा च, न अञ्ञेन उपसित्तो. तेनाह ‘‘असेचनकमोजव’’न्ति. पिवन्ति मञ्ञे सप्पञ्ञाति पण्डितपुरिसा पिवन्ति विय. वलाहकमेव पन्थगूति वलाहकन्तरतो निक्खन्तउदकं घम्माभितत्ता पथिका विय. नवमं.