१३. वीसतिनिपातो
१. अम्बपालीथेरीगाथावण्णना
वीसतिनिपाते काळका भमरवण्णसादिसातिआदिका अम्बपालिया थेरिया गाथा. अयम्पि पुरिमबुद्धेसु कताधिकारा तत्थ तत्थ भवे विवट्टूपनिस्सयं कुसलं उपचिनन्ती सिखिस्स भगवतो सासने पब्बजित्वा उपसम्पन्ना हुत्वा भिक्खुनिसिक्खापदं समादाय विहरन्ती, एकदिवसं सम्बहुलाहि भिक्खुनीहि सद्धिं चेतियं वन्दित्वा पदक्खिणं करोन्ती पुरेतरं गच्छन्तिया खीणासवत्थेरिया खिपन्तिया सहसा खेळपिण्डं चेतियङ्गणे पतितं, खीणासवत्थेरिया अपस्सित्वा गताय अयं पच्छतो गच्छन्ती तं खेळपिण्डं दिस्वा ‘‘का नाम गणिका इमस्मिं ठाने खेळपिण्डं पातेसी’’ति अक्कोसि. सा भिक्खुनिकाले सीलं रक्खन्ती गब्भवासं जिगुच्छित्वा ओपपातिकत्तभावे चित्तं ठपेसि. तेन चरिमत्तभावे वेसालियं राजुय्याने अम्बरुक्खमूले ओपपातिका हुत्वा निब्बत्ति. तं दिस्वा उय्यानपालो नगरं उपनेसि. अम्बरुक्खमूले निब्बत्तताय सा अम्बपालीत्वेव वोहरीयित्थ. अथ नं अभिरूपं दस्सनीयं पासादिकं विलासकन्ततादिगुणविसेससमुदितं दिस्वा सम्बहुला राजकुमारा अत्तनो अत्तनो परिग्गहं कातुकामा अञ्ञमञ्ञं कलहं अकंसु. तेसं कलहवूपसमत्थं तस्सा कम्मसञ्चोदिता वोहारिका ‘‘सब्बेसं होतू’’ति गणिकाट्ठाने ठपेसुं. सा सत्थरि पटिलद्धसद्धा अत्तनो उय्याने विहारं कत्वा बुद्धप्पमुखस्स भिक्खुसङ्घस्स निय्यादेत्वा पच्छा अत्तनो पुत्तस्स विमलकोण्डञ्ञत्थेरस्स सन्तिके धम्मं सुत्वा पब्बजित्वा विपस्सनाय कम्मं करोन्ती अत्तनो सरीरस्स जराजिण्णभावं निस्साय संवेगजाता सङ्खारानं अनिच्चतं विभावेन्ती –
२५२. ‘‘काळका भमरवण्णसादिसा, वेल्लितग्गा मम मुद्धजा अहुं;
ते जराय साणवाकसादिसा, सच्चवादिवचनं अनञ्ञथा.
२५३. ‘‘वासितोव सुरभी करण्डको, पुप्फपूर मम उत्तमङ्गजो;
तं जरायथ सलोमगन्धिकं, सच्चवादिवचनं अनञ्ञथा.
२५४. ‘‘काननंव सहितं सुरोपितं, कोच्छसूचिविचितग्गसोभितं;
तं जराय विरलं तहिं तहिं, सच्चवादिवचनं अनञ्ञथा.
२५५. ‘‘कण्हखन्धकसुवण्णमण्डितं, सोभते सुवेणीहिलङ्कतं;
तं जराय खलितं सिरं कतं, सच्चवादिवचनं अनञ्ञथा.
२५६. ‘‘चित्तकारसुकताव लेखिका, सोभरे सु भमुका पुरे मम;
ता जराय वलिभिप्पलम्बिता, सच्चवादिवचनं अनञ्ञथा.
२५७. ‘‘भस्सरा सुरुचिरा यथा मणी, नेत्तहेसुमभिनीलमायता;
ते जरायभिहता न सोभरे, सच्चवादिवचनं अनञ्ञथा.
२५८. ‘‘सण्हतुङ्गसदिसी च नासिका, सोभते सु अभियोब्बनं पति;
सा जराय उपकूलिता विय, सच्चवादिवचनं अनञ्ञथा.
२५९. ‘‘कङ्कणंव सुकतं सुनिट्ठितं, सोभरे सु मम कण्णपाळियो;
ता जराय वलिभिप्पलम्बिता, सच्चवादिवचनं अनञ्ञथा.
२६०. ‘‘पत्तलीमकुलवण्णसादिसा, सोभरे सु दन्ता पुरे मम;
ते जराय खण्डिता चासिता, सच्चवादिवचनं अनञ्ञथा.
२६१. ‘‘काननम्हि वनसण्डचारिनी, कोकिलाव मधुरं निकूजिहं;
तं जराय खलितं तहिं तहिं, सच्चवादिवचनं अनञ्ञथा.
२६२. ‘‘सण्हकम्बुरिव सुप्पमज्जिता, सोभते सु गीवा पुरे मम;
सा जराय भग्गा विनामिता, सच्चवादिवचनं अनञ्ञथा.
२६३. ‘‘वट्टपलिघसदिसोपमा उभो, सोभरे सु बाहा पुरे मम;
ता जराय यथा पाटलिब्बलिता, सच्चवादिवचनं अनञ्ञथा.
२६४. ‘‘सण्हमुद्दिकसुवण्णमण्डिता, सोभरे सु हत्था पुरे मम;
ते जराय यथा मूलमूलिका, सच्चवादिवचनं अनञ्ञथा.
२६५. ‘‘पीनवट्टसहिभुग्गता उभो, सोभरे सु थनका पुरे मम;
थेविकीव लम्बन्ति नोदका, सच्चवादिवचनं अनञ्ञथा.
२६६. ‘‘कञ्चनस्स फलकंव सम्मट्ठं, सोभते सु कायो पुरे मम;
सो वलीहि सुखुमाहि ओततो, सच्चवादिवचनं अनञ्ञथा.
२६७. ‘‘नागभोगसदिसोपमा उभो, सोभरे सु ऊरू पुरे मम;
ते जराय यथा वेळुनाळियो, सच्चवादिवचनं अनञ्ञथा.
२६८. ‘‘सण्हनूपुरसुवण्णमण्डिता, सोभरे सु जङ्घा पुरे मम;
ता जराय तिलदण्डकारिव, सच्चवादिवचनं अनञ्ञथा.
२६९. ‘‘तूलपुण्णसदिसोपमा उभो, सोभरे सु पादा पुरे मम;
ते जराय फुटिता वलीमता, सच्चवादिवचनं अनञ्ञथा.
२७०. ‘‘एदिसो अहु अयं समुस्सयो, जज्जरो बहुदुखानमालयो;
सोपलेपपतितो जराघरो, सच्चवादिवचनं अनञ्ञथा’’ति. –
इमा गाथायो अभासि.
तत्थ काळकाति काळकवण्णा. भमरवण्णसादिसाति काळका होन्तापि भमरसदिसवण्णा, सिनिद्धनीलाति अत्थो. वेल्लितग्गाति कुञ्चितग्गा, मूलतो पट्ठाय याव अग्गा कुञ्चिता वेल्लिताति अत्थो. मुद्धजाति केसा. जरायाति जराहेतु जराय उपहतसोभा. साणवाकसादिसाति साणसदिसा वाकसदिसा च, साणवाकसदिसा चेव मकचिवाकसदिसा चातिपि अत्थो. सच्चवादिवचनं अनञ्ञथाति सच्चवादिनो अवितथवादिनो सम्मासम्बुद्धस्स ‘‘सब्बं रूपं अनिच्चं जराभिभूत’’न्तिआदिवचनं अनञ्ञथा यथाभूतमेव, न तत्थ वितथं अत्थीति.
वासितोव सुरभी करण्डकोति पुप्फगन्धवासचुण्णादीहि वासितो वासं गाहापितो पसाधनसमुग्गो विय सुगन्धि. पुप्फपूर मम उत्तमङ्गजोति चम्पकसुमनमल्लिकादीहि पुप्फेहि पूरितो पुब्बे मम केसकलापो निम्मलोति अत्थो. तन्ति उत्तमङ्गजं. अथ पच्छा एतरहि सलोमगन्धिकं पाकतिकलोमगन्धमेव जातं. अथ वा सलोमगन्धिकन्ति मेण्डकलोमेहि समानगन्धं. ‘‘एळकलोमगन्ध’’न्तिपि वदन्ति.
काननंव सहितं सुरोपितन्ति सुट्ठु रोपितं सहितं घनसन्निवेसं उद्धमेव उट्ठितं उजुकदीघसाखं उपवनं विय. कोच्छसूचिविचितग्गसोभितन्ति पुब्बे कोच्छेन सुवण्णसूचिया च केसजटाविजटनेन विचितग्गं हुत्वा सोभितं, घनभावेन वा कोच्छसदिसं हुत्वा पणदन्तसूचीहि विचितग्गताय सोभितं. तन्ति उत्तमङ्गजं. विरलं तहिं तहिन्ति तत्थ तत्थ विरलं विलूनकेसं.
कण्हखन्धकसुवण्णमण्डितन्ति सुवण्णवजिरादीहि विभूसितं कण्हकेसपुञ्जकं. ये पन ‘‘सण्हकण्डकसुवण्णमण्डित’’न्ति पठन्ति, तेसं सण्हाहि सुवण्णसूचीहि जटाविजटनेन मण्डितन्ति अत्थो. सोभते सुवेणीहिलङ्कतन्ति सुन्दरेहि राजरुक्खमाला सदिसेहि केसवेणीहि अलङ्कतं हुत्वा पुब्बे विराजते. तं जराय खलितं सिरं कतन्ति तं तथा सोभितं सिरं इदानि जराय खलितं खण्डिताखण्डितं विलूनकेसं कतं.
चित्तकारसुकताव लेखिकाति चित्तकारेन सिप्पिना नीलाय वण्णधातुया सुट्ठु कता लेखा विय सोभते. सु भमुका पुरे ममाति सुन्दरा भमुका पुब्बे मम सोभनं गता. वलिभिप्पलम्बिताति नलाटन्ते उप्पन्नाहि वलीहि पलम्बन्ता ठिता.
भस्सराति भासुरा. सुरुचिराति सुट्ठु रुचिरा. यथा मणीति मणिमुद्दिका विय. नेत्तहेसुन्ति सुनेत्ता अहेसुं. अभिनीलमायताति अभिनीला हुत्वा आयता. तेति नेत्ता. जरायभिहताति जराय अभिहता.
सण्हतुङ्गसदिसी चाति सण्हा तुङ्गा सेसमुखावयवानं अनुरूपा च. सोभतेति वट्टेत्वा ठपितहरितालवट्टि विय मम नासिका सोभते. सु अभियोब्बनं पतीति सुन्दरे अभिनवयोब्बनकाले सा नासिका इदानि जराय निवारितसोभताय परिसेदिता विय वरत्ता विय च जाता.
कङ्कणंव सुकतं सुनिट्ठितन्ति सुपरिकम्मकतं सुवण्णकङ्कणं विय वट्टुलभावं सन्धाय वदति. सोभरेति सोभन्ते. ‘‘सोभन्ते’’ति वा पाठो. सुइति निपातमत्तं. कण्णपाळियोति कण्णगन्धा. वलिभिप्पलम्बिताति तहिं तहिं उप्पन्नवलीहि वलिता हुत्वा वट्टनिया पणामितवत्थखन्धा विय भस्सन्ता ओलम्बन्ति.
पत्तलीमकुलवण्णसादिसाति कदलिमकुलसदिसवण्णसण्ठाना. खण्डिताति भेदनपतनेहि खण्डिता खण्डभावं गता. असिताति वण्णभेदेन असितभावं गता.
काननम्हि वनसण्डचारिनी, कोकिलाव मधुरं निकूजिहन्ति वनसण्डे गोचरचरणेन वनसण्डचारिनी कानने अनुसंगीतनिवासिनी कोकिला विय मधुरालापं निकूजिहं. तन्ति निकूजितं आलापं. खलितं तहिं तहिन्ति खण्डदन्तादिभावेन तत्थ तत्थ पक्खलितं जातं.
सण्हकम्बुरिव सुप्पमज्जिताति सुट्ठु पमज्जिता सण्हा सुवण्णसङ्खा विय. भग्गा विनामिताति मंसपरिक्खयेन विभूतसिराजालताय भग्गा हुत्वा विनता.
वट्टपलिघसदिसोपमाति वट्टेन पलिघदण्डेन समसमा. ताति ता उभोपि बाहायो. यथा पाटलिब्बलिताति जज्जरभावेन पलितपाटलिसाखासदिसा.
सण्हमुद्दिकसुवण्णमण्डिताति सुवण्णमयाहि मट्ठभासुराहि मुद्दिकाहि विभूसिता. यथा मूलमूलिकाति मूलककण्डसदिसा.
पीनवट्टसहितुग्गताति पीना वट्टा अञ्ञमञ्ञं सहिताव हुत्वा उग्गता उद्धमुखा. सोभते सु थनका पुरे ममाति मम उभोपि थना यथावुत्तरूपा हुत्वा सुवण्णकलसियो विय सोभिंसु. पुथुत्ते हि इदं एकवचनं, अतीतत्थे च वत्तमानवचनं. थेविकीव लम्बन्ति नोदकाति ते उभोपि मे थना नोदका गलितजला वेणुदण्डके ठपितउदकभस्मा विय लम्बन्ति.
कञ्चनफलकंव सम्मट्ठन्ति जातिहिङ्गुलकेन मक्खित्वा चिरपरिमज्जितसोवण्णफलकं विय सोभते. सो वलीहि सुखुमाहि ओततोति सो मम कायो इदानि सुखुमाहि वलीहि तहिं तहिं विततो वलित्तचतं आपन्नो.
नागभोगसदिसोपमाति हत्थिनागस्स हत्थेन समसमा. हत्थो हि इध भुञ्जति एतेनाति भोगोति वुत्तो. तेति ऊरुयो. यथा वेळुनाळियोति इदानि वेळुपब्बसदिसा अहेसुं.
सण्हनूपुरसुवण्णमण्डिताति सिनिद्धमट्ठेहि सुवण्णनूपुरेहि विभूसिता. जङ्घाति अट्ठिजङ्घायो. ताति ता जङ्घायो. तिलदण्डकारिवाति अप्पमंसलोहितत्ता किसभावेन लूनावसिट्ठविसुक्खतिलदण्डका विय अहेसुं. र-कारो पदसन्धिकरो.
तूलपुण्णसदिसोपमाति मुदुसिनिद्धभावेन सिम्बलितूलपुण्णपलिगुण्ठितउपाहनसदिसा. ते मम पादा इदानि फुटिता फलिता, वलीमता वलिमन्तो जाता.
एदिसोति एवरूपो. अहु अहोसि यथावुत्तप्पकारो. अयं समुस्सयोति अयं मम कायो. जज्जरोति सिथिलाबन्धो. बहुदुखानमालयोति जरादिहेतुकानं बहूनं दुक्खानं आलयभूतो. सोपलेपपतितोति सो अयं समुस्सयो अपलेपपतितो अभिसङ्खारालेपपरिक्खयेन पतितो पाताभिमुखोति अत्थो. सोपि अलेपपतितोति वा पदविभागो, सो एवत्थो. जराघरोति जिण्णघरसदिसो. जराय वा घरभूतो अहोसि. तस्मा सच्चवादिनो धम्मानं यथाभूतं सभावं सम्मदेव ञत्वा कथनतो अवितथवादिनो सम्मासम्बुद्धस्स मम सत्थुवचनं अनञ्ञथा.
एवं अयं थेरी अत्तनो अत्तभावे अनिच्चताय सल्लक्खणमुखेन सब्बेसुपि तेभूमकधम्मेसु अनिच्चतं उपधारेत्वा तदनुसारेन तत्थ दुक्खलक्खणं अनत्तलक्खणञ्च आरोपेत्वा विपस्सनं उस्सुक्कापेन्ती मग्गपटिपाटिया अरहत्तं पापुणि. तेन वुत्तं अपदाने (अप. थेरी २.४.२०४-२१९) –
‘‘यो रंसिफुसितावेळो, फुस्सो नाम महामुनि;
तस्साहं भगिनी आसिं, अजायिं खत्तिये कुले.
‘‘तस्स धम्मं सुणित्वाहं, विप्पसन्नेन चेतसा;
महादानं ददित्वान, पत्थयिं रूपसम्पदं.
‘‘एकतिंसे इतो कप्पे, सिखी लोकग्गनायको;
उप्पन्नो लोकपज्जोतो, तिलोकसरणो जिनो.
‘‘तदारुणपुरे रम्मे, ब्रह्मञ्ञकुलसम्भवा;
विमुत्तचित्तं कुपिता, भिक्खुनिं अभिसापयिं.
‘‘वेसिकाव अनाचारा, जिनसासनदूसिका;
एवं अक्कोसयित्वान, तेन पापेन कम्मुना.
‘‘दारुणं निरयं गन्त्वा, महादुक्खसमप्पिता;
ततो चुता मनुस्सेसु, उपपन्ना तपस्सिनी.
‘‘दसजातिसहस्सानि, गणिकत्तमकारयिं;
तम्हा पापा न मुच्चिस्सं, भुत्वा दुट्ठविसं यथा.
‘‘ब्रह्मचरियमसेविस्सं, कस्सपे जिनसासने;
तेन कम्मविपाकेन, अजायिं तिदसे पुरे.
‘‘पच्छिमे भवे सम्पत्ते, अहोसिं ओपपातिका;
अम्बसाखन्तरे जाता, अम्बपालीति तेनहं.
‘‘परिवुता पाणकोटीहि, पब्बजिं जिनसासने;
पत्ताहं अचलं ठानं, धीता बुद्धस्स ओरसा.
‘‘इद्धीसु च वसी होमि, सोतधातुविसुद्धिया;
चेतोपरियञाणस्स, वसी होमि महामुनि.
‘‘पुब्बेनिवासं जानामि, दिब्बचक्खु विसोधितं;
सब्बासवपरिक्खीणा, नत्थि दानि पुनब्भवो.
‘‘अत्थधम्मनिरुत्तीसु, पटिभाने तथेव च;
ञाणं मे विमलं सुद्धं, बुद्धसेट्ठस्स वाहसा.
‘‘किलेसा झापिता मय्हं, भवा सब्बे समूहता;
नागीव बन्धनं छेत्वा, विहरामि अनासवा.
‘‘स्वागतं वत मे आसि, बुद्धसेट्ठस्स सन्तिके;
तिस्सो विज्जा अनुप्पत्ता, कतं बुद्धस्स सासनं.
‘‘पटिसम्भिदा चतस्सो, विमोक्खापि च अट्ठिमे;
छळभिञ्ञा सच्छिकता, कतं बुद्धस्स सासन’’न्ति.
अरहत्तं पन पत्वा अत्तनो पटिपत्तिं पच्चवेक्खित्वा उदानवसेन ता एव गाथा पच्चुदाहासीति.
अम्बपालीथेरीगाथावण्णना निट्ठिता.
२. रोहिनीथेरीगाथावण्णना
समणाति भोति सुपीतिआदिका रोहिनिया थेरिया गाथा. अयम्पि पुरिमबुद्धेसु कताधिकारा तत्थ तत्थ भवे विवट्टूपनिस्सयं कुसलं उपचिनन्ती इतो एकनवुतिकप्पे विपस्सिस्स भगवतो काले कुलगेहे निब्बत्तित्वा विञ्ञुतं पत्वा, एकदिवसं बन्धुमतीनगरे भगवन्तं पिण्डाय चरन्तं दिस्वा पत्तं गहेत्वा पूवस्स पूरेत्वा भगवतो दत्वा पीतिसोमनस्सजाता पञ्चपतिट्ठितेन वन्दि. सा तेन पुञ्ञकम्मेन देवमनुस्सेसु संसरन्ती अनुक्कमेन उपचितविमोक्खसम्भारा हुत्वा इमस्मिं बुद्धुप्पादे वेसालियं महाविभवस्स ब्राह्मणस्स गेहे निब्बत्तित्वा रोहिनीति लद्धनामा विञ्ञुतं पत्वा, सत्थरि वेसालियं विहरन्ते विहारं गन्तवा धम्मं सुत्वा सोतापन्ना हुत्वा मातापितूनं धम्मं देसेत्वा सासने पसादं उप्पादेत्वा ते अनुजानापेत्वा सयं पब्बजित्वा विपस्सनाय कम्मं करोन्ती न चिरस्सेव सह पटिसम्भिदाहि अरहत्तं पापुणि. तेन वुत्तं –
‘‘नगरे बन्धुमतिया, विपस्सिस्स महेसिनो;
पिण्डाय विचरन्तस्स, पूवेदासिमहं तदा.
‘‘तेन कम्मेन सुकतेन, चेतनापणिधीहि च;
तत्थ चित्तं पसादेत्वा, तावतिंसमगच्छहं.
‘‘छत्तिंसदेवराजूनं, महेसित्तमकारयिं;
पञ्ञासचक्कवत्तीनं, महेसित्तमकारयिं.
‘‘मनसा पत्थिता नाम, सब्बा मय्हं समिज्झथ;
सम्पत्तिं अनुभोत्वान, देवेसु मनुजेसु च.
‘‘पच्छिमे भवसम्पत्ते, जातो विप्पकुले अहं;
रोहिनी नाम नामेन, ञातकेहि पियायिता.
‘‘भिक्खूनं सन्तिकं गन्त्वा, धम्मं सुत्वा यथातथं;
संविग्गमानसा हुत्वा, पब्बजिं अनगारियं.
‘‘योनिसो पदहन्तीनं, अरहत्तमपापुणिं;
एकनवुतितो कप्पे, यं दानमददिं तदा;
दुग्गतिं नाभिजानामि, पूवदानस्सिदं फलं.
‘‘किलेसा झापिता मय्हं…पे… कतं बुद्धस्स सासन’’न्ति.
अरहत्तं पन पत्वा अत्तनो पटिपत्तिं पच्चवेक्खित्वा पुब्बे सोतापन्नकाले पितरा अत्तना च वचनपटिवचनवसेन वुत्तगाथा उदानवसेन भासन्ती –
२७१. ‘‘समणाति भोति सुपि, समणाति पबुज्झसि;
समणानेव कित्तेसि, समणी नून भविस्ससि.
२७२. ‘‘विपुलं अन्नञ्च पानञ्च, समणानं पवेच्छसि;
रोहिनी दानि पुच्छामि, केन ते समणा पिया.
२७३. ‘‘अकम्मकामा अलसा, परदत्तूपजीविनो;
आसंसुका सादुकामा, केन ते समणा पिया.
२७४. ‘‘चिरस्सं वत मं तात, समणानं परिपुच्छसि;
तेसं ते कित्तयिस्सामि, पञ्ञासीलपरक्कमं.
२७५. ‘‘कम्मकामा अनलसा, कम्मसेट्ठस्स कारका;
रागं दोसं पजहन्ति, तेन मे समणा पिया.
२७६. ‘‘तीणि पापस्स मूलानि, धुनन्ति सुचिकारिनो;
सब्बं पापं पहीनेसं, तेन मे समणा पिया.
२७७. ‘‘कायकम्मं सुचि नेसं, वचीकम्मञ्च तादिसं;
मनोकम्मं सुचि नेसं, तेन मे समणा पिया.
२७८. ‘‘विमला सङ्खमुत्ताव, सुद्धा सन्तरबाहिरा;
पुण्णा सुक्कान धम्मानं, तेन मे समणा पिया.
२७९. ‘‘बहुस्सुता धम्मधरा, अरिया धम्मजीविनो;
अत्थं धम्मञ्च देसेन्ति, तेन मे समणा पिया.
२८०. ‘‘बहुस्सुता धम्मधरा, अरिया धम्मजीविनो;
एकग्गचित्ता सतिमन्तो, तेन मे समणा पिया.
२८१. ‘‘दूरङ्गमा सतिमन्तो, मन्तभाणी अनुद्धता;
दुक्खस्सन्तं पजानन्ति, तेन मे समणा पिया.
२८२. ‘‘यस्मा गामा पक्कमन्ति, न विलोकेन्ति किञ्चनं;
अनपेक्खाव गच्छन्ति, तेन मे समणा पिया.
२८३. ‘‘न ते सं कोट्ठे ओपेन्ति, न कुम्भिं न खळोपियं;
परिनिट्ठितमेसाना, तेन मे समणा पिया.
२८४. ‘‘न ते हिरञ्ञं गण्हन्ति, न सुवण्णं न रूपियं;
पच्चुप्पन्नेन यापेन्ति, तेन मे समणा पिया.
२८५. ‘‘नानाकुला पब्बजिता, नानाजनपदेहि च;
अञ्ञमञ्ञं पिहयन्ति, तेन मे समणा पिया.
२८६. ‘‘अत्थाय वत नो भोति, कुले जातासि रोहिनी;
सद्धा बुद्धे च धम्मे च, सङ्घे च तिब्बगारवा.
२८७. ‘‘तुवञ्हेतं पजानासि, पुञ्ञक्खेत्तं अनुत्तरं;
अम्हम्पि एते समणा, पटिग्गण्हन्ति दक्खिणं.
२८८. ‘‘पतिट्ठितो हेत्थ यञ्ञो, विपुलो नो भविस्सति;