१०. सम्बहुलसीलादिसम्पन्नभिक्खुवत्थु

न सीलब्बतमत्तेनाति इमं धम्मदेसनं सत्था जेतवने विहरन्तो सम्बहुले सीलादिसम्पन्ने भिक्खू आरब्भ कथेसि.

तेसु किर एकच्चानं एवं अहोसि – ‘‘मयं सम्पन्नसीला, मयं धुतङ्गधरा, मयं बहुस्सुता, मयं पन्तसेनासनवासिनो, मयं झानलाभिनो, न अम्हाकं अरहत्तं दुल्लभं, इच्छितदिवसेयेव अरहत्तं पापुणिस्सामा’’ति. येपि तत्थ अनागामिनो, तेसम्पि एतदहोसि – ‘‘न अम्हाकं इदानि अरहत्तं दुल्लभ’’न्ति. ते सब्बेपि एकदिवसं सत्थारं उपसङ्कमित्वा वन्दित्वा निसिन्ना ‘‘अपि नु खो वो, भिक्खवे, पब्बजितकिच्चं मत्थकं पत्त’’न्ति सत्थारा पुट्ठा एवमाहंसु – ‘‘भन्ते, मयं एवरूपा एवरूपा च, तस्मा ‘इच्छितिच्छितक्खणेयेव अरहत्तं पत्तुं समत्थम्हा’ति चिन्तेत्वा विहरामा’’ति.

सत्था तेसं वचनं सुत्वा, ‘‘भिक्खवे, भिक्खुना नाम परिसुद्धसीलादिमत्तकेन वा अनागामिसुखप्पत्तमत्तकेन वा ‘अप्पकं नो भवदुक्ख’न्ति वत्तुं न वट्टति, आसवक्खयं पन अप्पत्वा ‘सुखितोम्ही’ति चित्तं न उप्पादेतब्ब’’न्ति वत्वा इमा गाथा अभासि –

२७१. ‘‘न सीलब्बतमत्तेन, बाहुसच्चेन वा पन;

अथ वा समाधिलाभेन, विवित्तसयनेन वा.

२७२. ‘‘फुसामि नेक्खम्मसुखं, अपुथुज्जनसेवितं;

भिक्खु विस्सासमापादि, अप्पत्तो आसवक्खय’’न्ति.

तत्थ सीलब्बतमत्तेनाति चतुपारिसुद्धिसीलमत्तेन वा तेरसधुतङ्गमत्तेन वा. बाहुसच्चेन वाति तिण्णं पिटकानं उग्गहितमत्तेन वा. समाधिलाभेनाति अट्ठसमापत्तिया लाभेन. नेक्खम्मसुखन्ति अनागामिसुखं. तं अनागामिसुखं फुसामीति एत्तकमत्तेन वा. अपुथुज्जनसेवितन्ति पुथुज्जनेहि असेवितं अरियसेवितमेव. भिक्खूति तेसं अञ्ञतरं आलपन्तो आह. विस्सासमापादीति विस्सासं न आपज्जेय्य. इदं वुत्तं होति – भिक्खु इमिना सम्पन्नसीलादिभावमत्तकेनेव ‘‘मय्हं भवो अप्पको परित्तको’’ति आसवक्खयसङ्खातं अरहत्तं अप्पत्तो हुत्वा भिक्खु नाम विस्सासं नापज्जेय्य. यथा हि अप्पमत्तकोपि गूथो दुग्गन्धो होति, एवं अप्पमत्तकोपि भवो दुक्खोति.

देसनावसाने ते भिक्खू अरहत्ते पतिट्ठहंसु, सम्पत्तानम्पि सात्थिका धम्मदेसना अहोसीति.

सम्बहुलसीलादिसम्पन्नभिक्खुवत्थु दसमं.

धम्मट्ठवग्गवण्णना निट्ठिता.

एकूनवीसतिमो वग्गो.