८. छब्बग्गियवत्थु

कायप्पकोपन्ति इमं धम्मदेसनं सत्था वेळुवने विहरन्तो छब्बग्गिये भिक्खू आरब्भ कथेसि.

एकदिवसञ्हि सत्था वेळुवने विहरन्तो तेसं छब्बग्गियानं उभोहि हत्थेहि यट्ठियो गहेत्वा कट्ठपादुका आरुय्ह पिट्ठिपासाणे चङ्कमन्तानं खटखटातिसद्दं सुत्वा, ‘‘आनन्द, किं सद्दो नामेसो’’ति पुच्छित्वा ‘‘छब्बग्गियानं पादुका आरुय्ह चङ्कमन्तानं खटखटसद्दो’’ति सुत्वा सिक्खापदं पञ्ञापेत्वा ‘‘भिक्खुना नाम कायादीनि रक्खितुं वट्टती’’ति वत्वा धम्मं देसेन्तो इमा गाथा अभासि –

२३१. ‘‘कायप्पकोपं रक्खेय्य, कायेन संवुतो सिया;

कायदुच्चरितं हित्वा, कायेन सुचरितं चरे.

२३२. ‘‘वचीपकोपं रक्खेय्य, वाचाय संवुतो सिया;

वचीदुच्चरितं हित्वा, वाचाय सुचरितं चरे.

२३३. ‘‘मनोपकोपं रक्खेय्य, मनसा संवुतो सिया;

मनोदुच्चरितं हित्वा, मनसा सुचरितं चरे.

२३४. ‘‘कायेन संवुता धीरा, अथो वाचाय संवुता;

मनसा संवुता धीरा, ते वे सुपरिसंवुता’’ति.

तत्थ कायप्पकोपन्ति तिविधं कायदुच्चरितं रक्खेय्य. कायेन संवुतोति कायद्वारे दुच्चरितपवेसनं निवारेत्वा संवुतो पिहितद्वारो सिया. यस्मा पन कायदुच्चरितं हित्वा कायसुचरितं चरन्तो उभयम्पेतं करोति, तस्मा कायदुच्चरितं हित्वा, कायेन सुचरितं चरेति वुत्तं. अनन्तरगाथासुपि एसेव नयो. कायेन संवुता धीराति ये पण्डिता पाणातिपातादीनि अकरोन्ता कायेन, मुसावादादीनि अकरोन्ता वाचाय, अभिज्झादीनि असमुट्ठपेन्ता मनसा संवुता, ते इध लोकस्मिं सुसंवुता सुरक्खिता सुगोपिता सुपिहितद्वाराति अत्थो.

देसनावसाने बहू सोतापत्तिफलादीनि पापुणिंसूति.

छब्बग्गियवत्थु अट्ठमं.

कोधवग्गवण्णना निट्ठिता.

सत्तरसमो वग्गो.