२. छब्बग्गियभिक्खुवत्थु

सब्बे तसन्तीति इमं धम्मदेसनं सत्था जेतवने विहरन्तो छब्बग्गिये भिक्खू आरब्भ कथेसि.

तेयेव एकस्मिञ्हि समये तेनेव कारणेन पुरिमसिक्खापदे सत्तरसवग्गिये पहरिंसु. तेनेव कारणेन तेसं तलसत्तिकं उग्गिरिंसु. इधापि सत्था तेसं सद्दं सुत्वा ‘‘किं इद’’न्ति पुच्छित्वा ‘‘इदं नामा’’ति आरोचिते ‘‘न, भिक्खवे, इतो पट्ठाय भिक्खुना नाम एवं कत्तब्बं, यो करोति, सो इमं नाम आपत्तिं आपज्जती’’ति तलसत्तिकसिक्खापदं (पाचि. ४५४ आदयो) पञ्ञापेत्वा, ‘‘भिक्खवे, भिक्खुना नाम ‘यथा अहं, तथेव अञ्ञेपि दण्डस्स तसन्ति, यथा च मय्हं, तथेव नेसं जीवितं पिय’न्ति ञत्वा परो न पहरितब्बो न घाटेतब्बो’’ति वत्वा अनुसन्धिं घटेत्वा धम्मं देसेन्तो इमं गाथमाह –

१३०. ‘‘सब्बे तसन्ति दण्डस्स, सब्बेसं जीवितं पियं;

अत्तानं उपमं कत्वा, न हनेय्य न घातये’’ति.

तत्थ सब्बेसं जीवितं पियन्ति खीणासवं ठपेत्वा सेससत्तानं जीवितं पियं मधुरं, खीणासवो पन जीविते वा मरणे वा उपेक्खकोव होति. सेसं पुरिमसदिसमेवाति.

देसनावसाने बहू सोतापत्तिफलादीनि पापुणिंसूति.

छब्बग्गियभिक्खुवत्थु दुतियं.