४. भिसालुवदायकत्थेरअपदानवण्णना

काननं वनमोग्गय्हातिआदिकं आयस्मतो भिसालुवदायकत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि पुरिमबुद्धेसु कताधिकारो तत्थ तत्थ भवे विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो विपस्सिस्स भगवतो काले हिमवन्तस्स समीपे अरञ्ञावासे वसन्तो वनमूलफलाहारो विवेकवसेनागतं विपस्सिं भगवन्तं दिस्वा पसन्नमानसो पञ्चभिसालुवे अदासि. भगवा तस्स चित्तं पसादेतुं पस्सन्तस्सेव परिभुञ्जि. सो तेन चित्तप्पसादेन कालं कत्वा तुसितादीसु सम्पत्तिमनुभवित्वा पच्छा मनुस्ससम्पत्तिञ्च अनुभवित्वा इमस्मिं बुद्धुप्पादे एकस्मिं कुलगेहे निब्बत्तो विभवसम्पत्तिं पत्तो तं पहाय सासने पब्बजितो नचिरस्सेव अरहत्तं पापुणि.

१३. सो ततो अत्तनो पुब्बकम्मं सरित्वा सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो काननं वनमोग्गय्हातिआदिमाह. तं हेट्ठा वुत्तत्थमेव. वसामि विपिने अहन्ति विवेकवासो अहं वसामीति सम्बन्धो. सेसं उत्तानत्थमेवाति.

भिसालुवदायकत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.

छट्ठभाणवारवण्णना निट्ठिता.