४. परप्पसादकत्थेरअपदानवण्णना

उसभं पवरं वीरन्तिआदिकं आयस्मतो परप्पसादकत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि पुरिमबुद्धेसु कताधिकारो तत्थ तत्थ भवे विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो सिद्धत्थस्स भगवतो काले ब्राह्मणकुले निब्बत्तो तिण्णं वेदानं पारगू इतिहासपञ्चमानं पदको वेय्याकरणो सनिघण्डुकेटुभानं साक्खरप्पभेदानं लोकायतमहापुरिसलक्खणेसु अनवयो नामेन सेलब्राह्मणोति पाकटो सिद्धत्थं भगवन्तं दिस्वा द्वत्तिंसमहापुरिसलक्खणेहि असीतिअनुब्यञ्जनेहि चाति सयं सोभमानं दिस्वा पसन्नमानसो अनेकेहि कारणेहि अनेकाहि उपमाहि थोमनं पकासेसि. सो तेन पुञ्ञकम्मेन देवलोके सक्कमारादयो छ कामावचरसम्पत्तियो अनुभवित्वा मनुस्सेसु चक्कवत्तिसम्पत्तिं अनुभवित्वा इमस्मिं बुद्धुप्पादे विभवसम्पन्ने एकस्मिं कुलगेहे निब्बत्तो विञ्ञुतं पत्तो सत्थरि पसीदिस्वा पब्बजितो नचिरस्सेव चतुपटिसम्भिदाछळभिञ्ञप्पत्तो महाखीणासवो अहोसि, बुद्धस्स थुतिया सत्तानं सब्बेसं चित्तप्पसादकरणतो परप्पसादकत्थेरोति पाकटो.

२०. एकदिवसं अत्तनो पुब्बकम्मं सरित्वा सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो उसभं पवरं वीरन्तिआदिमाह. तत्थ उसभन्ति वसभो निसभो विसभो आसभोति चत्तारो जेट्ठपुङ्गवा. तत्थ गवसतजेट्ठको वसभो, गवसहस्सजेट्ठको निसभो, गवसतसहस्सजेट्ठको विसभो, गवकोटिसतसहस्सजेट्ठको आसभोति च यस्स कस्सचि थुतिं करोन्ता ब्राह्मणपण्डिता बहुस्सुता अत्तनो अत्तनो पञ्ञावसेन थुतिं करोन्ति, बुद्धानं पन सब्बाकारेन थुतिं कातुं समत्थो एकोपि नत्थि. अप्पमेय्यो हि बुद्धो. वुत्तञ्हेतं –

‘‘बुद्धोपि बुद्धस्स भणेय्य वण्णं, कप्पम्पि चे अञ्ञमभासमानो;

खीयेथ कप्पो चिरदीघमन्तरे, वण्णो न खीयेथ तथागतस्सा’’ति. (दी. नि. अट्ठ. १.३०४; ३.१४१; म. नि. अट्ठ. २.४२५; उदा. अट्ठ. ५३) –

आदिकं. अयम्पि ब्राह्मणो मुखारूळ्हवसेन एकपसीदनवसेन ‘‘आसभ’’न्ति वत्तब्बे ‘‘उसभ’’न्तिआदिमाह. वरितब्बो पत्थेतब्बोति वरो. अनेकेसु कप्पसतसहस्सेसु कतवीरियत्ता वीरो. महन्तं सीलक्खन्धादिकं एसति गवेसतीति महेसी, तं महेसिं बुद्धं. विसेसेन किलेसखन्धमारादयो मारे जितवाति विजितावी, तं विजिताविनं सम्बुद्धं. सुवण्णस्स वण्णो इव वण्णो यस्स सम्बुद्धस्स सो सुवण्णवण्णो, तं सुवण्णवण्णं सम्बुद्धं दिस्वा को नाम सत्तो नप्पसीदतीति.

परप्पसादकत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.