७. अपरउत्तरत्थेरअपदानवण्णना

सत्तमापदाने निब्बुते लोकनाथम्हीतिआदिकं आयस्मतो अपरस्स उत्तरत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि पुरिमबुद्धेसु कताधिकारो तत्थ तत्थ भवे विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो इतो चतुन्नवुतिकप्पे सिद्धत्थस्स भगवतो काले कुलगेहे निब्बत्तित्वा वयप्पत्तो विञ्ञुतं पत्वा सासने लद्धप्पसादो हुत्वा उपासकत्तं निवेदेसि. सो सत्थरि परिनिब्बुते अत्तनो ञातके सन्निपातेत्वा बहुपूजासक्कारं संहरित्वा धातुपूजं अकासि. सो तेन पुञ्ञकम्मेन देवमनुस्सेसु संसरन्तो इमस्मिं बुद्धुप्पादे साकेते ब्राह्मणकुले निब्बत्तित्वा उत्तरोति लद्धनामो वयप्पत्तो केनचिदेव करणीयेन सावत्थिं गतो कण्डम्बमूले कतं यमकपाटिहारियं दिस्वा पसीदित्वा पुन काळकारामसुत्तदेसनाय अभिवड्ढमानसद्धो पब्बजित्वा सत्थारा सद्धिं राजगहं गन्त्वा उपसम्पदं लभित्वा तथेव चरन्तो विपस्सनं पट्ठपेत्वा नचिरस्सेव छळभिञ्ञो अहोसि. छळभिञ्ञो पन हुत्वा सत्थरि सावत्थियं विहरन्ते बुद्धुपट्ठानत्थं राजगहतो सावत्थिं उपगतो भिक्खूहि – ‘‘किं, आवुसो, पब्बज्जाकिच्चं तया मत्थकं पापित’’न्ति पुट्ठो अञ्ञं ब्याकासि.

९३. अरहत्तं पन पत्वा सोमनस्सजातो अत्तनो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो निब्बुते लोकनाथम्हीतिआदिमाह. तं सब्बं हेट्ठा वुत्तनयत्ता उत्तानत्थमेवाति.

अपरउत्तरत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.