४. किमिलत्थेरअपदानवण्णना
चतुत्थापदाने निब्बुते ककुसन्धम्हीतिआदिकं आयस्मतो किमिलत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि पुरिमबुद्धेसु कताधिकारो तत्थ तत्थ भवे विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो ककुसन्धस्स भगवतो काले कुलगेहे निब्बत्तित्वा विञ्ञुतं पत्तो परिनिब्बुते सत्थरि तस्स धातुयो उद्दिस्स सललमालाहि मण्डपं कारेत्वा पूजं अकासि. सो तेन पुञ्ञकम्मेन तावतिंसेसु उप्पज्जित्वा अपरापरं देवमनुस्सेसु संसरन्तो इमस्मिं बुद्धुप्पादे कपिलवत्थुनगरे सक्यराजकुले निब्बत्तित्वा किमिलोति तस्स नामं अकासि. सो वयप्पत्तो भोगसम्पत्तिया पमत्तो विहरति. तस्स ञाणपरिपाकं ञत्वा संवेगजननत्थं अनुपियायं विहरन्तो सत्था पठमयोब्बने ठितं रमणीयं इत्थिरूपं अभिनिम्मिनित्वा पुरतो दस्सेत्वा पुन अनुक्कमेन यथा जरारोगविपत्तीहि अभिभूता दिस्सति, तथा अकासि. तं दिस्वा किमिलकुमारो अतिविय संवेगजातो अत्तनो संवेगं पकासेन्तो भगवतो पाकटं कत्वा लद्धानुसासनो अरहत्तं पापुणि.
४२. सो अरहत्तं पत्वा सोमनस्सजातो अत्तनो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो निब्बुते ककुसन्धम्हीतिआदिमाह. ब्राह्मणम्हि वुसीमतीति पञ्चहि वसिताहि वसिप्पत्तम्हि भगवति. ब्राह्मणस्स सब्बगुणगणेहि मण्डितत्ता अभिवूळ्हीतत्ता ब्राह्मणम्हि ककुसन्धे भगवति परिनिब्बुतेति अत्थो. सेसं सब्बं उत्तानमेवाति.
किमिलत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.