८. चङ्कमनदायकत्थेरअपदानवण्णना
अत्थदस्सिस्स मुनिनोतिआदिकं आयस्मतो चङ्कमनदायकत्थेरस्स अपदानं. अयम्पायस्मा पुरिमबुद्धेसु कताधिकारो तेसु तेसु भवेसु विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो अत्थदस्सिस्स भगवतो काले एकस्मिं कुलगेहे निब्बत्तो विञ्ञुतं पत्तो सत्थरि पसीदित्वा उच्चवत्थुकं सुधापरिकम्मकतं रजतरासिसदिसं सोभमानं चङ्कमं कारेत्वा मुत्तदलसदिसं सेतपुलिनं अत्थरित्वा भगवतो अदासि. पटिग्गहेसि भगवा, चङ्कमं पटिग्गहेत्वा च पन सुखं कायचित्तसमाधिं अप्पेत्वा ‘‘अयं अनागते गोतमस्स भगवतो सासने सावको भविस्सती’’ति ब्याकासि. सो तेन पुञ्ञकम्मेन देवमनुस्सेसु अपरापरं संसरन्तो द्वे सम्पत्तियो अनुभवित्वा इमस्मिं बुद्धुप्पादे एकस्मिं कुलगेहे निब्बत्तो वुद्धिप्पत्तो सद्धासम्पन्नो सासने पब्बजित्वा नचिरस्सेव अरहत्तं पत्वा कतपुञ्ञनामेन चङ्कमनदायकत्थेरोति पाकटो अहोसि.
९३. सो एकदिवसं अत्तना पुब्बे कतपुञ्ञकम्मं सरित्वा सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो अत्थदस्सिस्स मुनिनोतिआदिमाह. तत्थ अत्थदस्सिस्साति अत्थं पयोजनं वुद्धिं विरूळ्हिं निब्बानं दक्खति पस्सतीति अत्थदस्सी, अथ वा अत्थं निब्बानं दस्सनसीलो जाननसीलोति अत्थदस्सी, तस्स अत्थदस्सिस्स मुनिनो मोनेन ञाणेन समन्नागतस्स भगवतो मनोरमं मनल्लीनं भावनीयं मनसि कातब्बं चङ्कमं कारेसिन्ति सम्बन्धो. सेसं वुत्तनयानुसारेनेव सुविञ्ञेय्यमेवाति.
चङ्कमनदायकत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.