५. अन्नसंसावकत्थेरअपदानवण्णना

सुवण्णवण्णं सम्बुद्धन्तिआदिकं आयस्मतो अन्नसंसावकत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि पुरिमबुद्धेसु कताधिकारो तत्थ तत्थ भवे विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो सिद्धत्थस्स भगवतो काले एकस्मिं कुलगेहे निब्बत्तो पिण्डाय चरन्तं द्वत्तिंसमहापुरिसलक्खणब्यामप्पभामण्डलोपसोभितं भगवन्तं दिस्वा पसन्नमानसो भगवन्तं निमन्तेत्वा गेहं नेत्वा वरअन्नपानेन सन्तप्पेत्वा सम्पवारेत्वा भोजेसि. सो तेनेव चित्तप्पसादेन ततो चुतो देवलोके निब्बत्तित्वा दिब्बसम्पत्तिं अनुभवित्वा ततो चवित्वा मनुस्सलोके निब्बत्तित्वा मनुस्ससम्पत्तिं अनुभवित्वा ततो अपरापरं देवमनुस्ससम्पत्तियो अनुभवित्वा इमस्मिं बुद्धुप्पादे एकस्मिं कुले निब्बत्तो सासने पसीदित्वा पब्बजित्वा विपस्सनं वड्ढेत्वा अरहत्तं पापुणि. सो पुब्बे कतपुञ्ञनामवसेन अन्नसंसावकत्थेरोति पाकटनामो अहोसि.

१५५-६. सो अपरभागे अत्तनो पुब्बकम्मं सरित्वा सोमनस्सजातो ‘‘एवं मया इमिना पुञ्ञसम्भारानुभावेन पत्तं अरहत्त’’न्ति अत्तनो पुब्बचरितापदानं उदानवसेन पकासेन्तो सुवण्णवण्णन्तिआदिमाह. तत्थ सुवण्णस्स वण्णो विय वण्णो यस्स भगवतो सोयं सुवण्णवण्णो, तं सुवण्णवण्णं सम्बुद्धं सिद्धत्थन्ति अत्थो. गच्छन्तं अन्तरापणेति वेस्सानं आपणपन्तीनं अन्तरवीथियं गच्छमानं. कञ्चनग्घियसंकासन्ति सुवण्णतोरणसदिसं बात्तिंसवरलक्खणं द्वत्तिंसवरलक्खणेहि सम्पन्नं लोकपज्जोतं सकललोकदीपभूतं अप्पमेय्यं पमाणविरहितं अनोपमं उपमाविरहितं जुतिन्धरं पभाधारं नीलपीतादिछब्बण्णबुद्धरंसियो धारकं सिद्धत्थं दिस्वा परमं उत्तमं पीतिं अलत्थं अलभिन्ति सम्बन्धो. सेसं सुविञ्ञेय्यमेवाति.

अन्नसंसावकत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.