१०. खोमदायकत्थेरअपदानवण्णना
नगरे बन्धुमतियातिआदिकं आयस्मतो खोमदायकत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि पुरिमबुद्धेसु कताधिकारो तत्थ तत्थ भवे विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो विपस्सिस्स भगवतो काले एकस्मिं कुलगेहे निब्बत्तो वयप्पत्तो सासने अभिप्पसन्नो रतनत्तयमामको विपस्सिस्स भगवतो सन्तिके धम्मं सुत्वा पसन्नमानसो खोमदुस्सेन पूजं अकासि. सो तदेव मूलं कत्वा यावजीवं पुञ्ञानि कत्वा ततो देवलोके निब्बत्तो. छसु देवेसु अपरापरं दिब्बसुखं अनुभवित्वा ततो चवित्वा मनुस्सलोके चक्कवत्तिआदिअनेकविधमनुस्ससम्पत्तिं अनुभवित्वा परिपाकगते पुञ्ञसम्भारे इमस्मिं बुद्धुप्पादे कुलगेहे निब्बत्तो वयप्पत्तो सत्थु सन्तिके धम्मं सुत्वा पटिलद्धसद्धो पब्बजित्वा विपस्सनं वड्ढेत्वा नचिरस्सेव अरहत्तं पापुणि. कतपुञ्ञनामेन खोमदायकत्थेरोति पाकटो.
१८४. सो अत्तनो पुब्बकम्मं सरित्वा सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं दस्सेन्तो नगरे बन्धुमतियातिआदिमाह. तत्थ बन्धु वुच्चति ञातको, ते बन्धू यस्मिं नगरे अञ्ञमञ्ञं सङ्घटिता वसन्ति, तं नगरं ‘‘बन्धुमती’’ति वुच्चति. रोपेमि बीजसम्पदन्ति दानसीलादिपुञ्ञबीजसम्पत्तिं रोपेमि पट्ठपेमीति अत्थो.
खोमदायकत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.
ततियस्स सुभूतिवग्गस्स वण्णना समत्ता.
चतुभाणवारवण्णना निट्ठिता.