४. देसपूजकत्थेरअपदानवण्णना

अत्थदस्सी तु भगवातिआदिकं आयस्मतो देसपूजकत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि थेरो पुरिमबुद्धेसु कताधिकारो तत्थ तत्थ भवे विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो अत्थदस्सिस्स भगवतो काले कुलगेहे निब्बत्तो वुद्धिमन्वाय सद्धो पसन्नो बुद्धमामको धम्ममामको सङ्घमामको अहोसि. तदा अत्थदस्सी भगवा भिक्खुसङ्घपरिवुतो चन्दो विय सूरियो विय च आकासेन गच्छति. सो उपासको भगवतो गतदिसाभागं गन्धमालादीहि पूजेन्तो अञ्जलिं पग्गय्ह नमस्समानो अट्ठासि.

१८. सो तेन पुञ्ञेन देवलोके निब्बत्तो सग्गसम्पत्तिं अनुभवित्वा मनुस्सेसु च मनुस्ससम्पत्तिं अनुभवित्वा इमस्मिं बुद्धुप्पादे एकस्मिं कुले निब्बत्तो वुद्धिप्पत्तो उपभोगपरिभोगसम्पन्नो सत्थु धम्मदेसनं सुत्वा पसन्नमानसो घरावासे अनल्लीनो पब्बजित्वा वत्तसम्पन्नो नचिरस्सेव अरहा हुत्वा अत्तनो पुब्बकम्मं सरित्वा सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो अत्थदस्सी तु भगवातिआदिमाह. तं हेट्ठा वुत्तत्थमेव. अनिलञ्जसेति ‘‘मग्गो पन्थो पथो पज्जो, अञ्जसं वटुमायन’’न्ति (चूळनि. पारायनत्थुतिगाथानिद्देस १०१) परियायस्स वुत्तत्ता अनिलस्स वातस्स अञ्जसं गमनमग्गोति अनिलञ्जसं, तस्मिं अनिलञ्जसे, आकासेति अत्थो. सेसं उत्तानत्थमेवाति.

देसपूजकत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.