७. अत्थसन्दस्सकत्थेरअपदानवण्णना

विसालमाळे आसीनोतिआदिकं आयस्मतो अत्थसन्दस्सकत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि पुरिमबुद्धेसु कताधिकारो अनेकेसु अत्तभावेसु कतपुञ्ञूपचयो पदुमुत्तरस्स भगवतो काले ब्राह्मणकुले निब्बत्तो वुद्धिमन्वाय सकसिप्पेसु निप्फत्तिं पत्तो तत्थ सारं अपस्सन्तो गेहं पहाय हिमवन्तं गन्त्वा रमणीये ठाने पण्णसालं कत्वा पटिवसति, तदा सत्तानुकम्पाय हिमवन्तमागतं पदुमुत्तरभगवन्तं दिस्वा पसन्नमानसो पञ्चङ्गसमन्नागतो वन्दित्वा थुतिवचनेहि थोमेसि. सो तेन पुञ्ञेन यावतायुकं कत्वा कालङ्कत्वा ब्रह्मलोकूपगो अहोसि. सो अपरभागे इमस्मिं बुद्धुप्पादे कुलगेहे निब्बत्तो विञ्ञुतं पत्तो सत्थु धम्मदेसनं सुत्वा पटिलद्धसद्धो पब्बजित्वा अरहत्तं पापुणि.

४७. सो अत्तनो पुब्बकम्मं सरित्वा सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो विसालमाळे आसीनोतिआदिमाह. तत्थ विसालमाळेति विसालं पत्थटं वित्थिण्णं महन्तं माळं विसालमाळं, तस्मिं विसालमाळे आसीनो निसिन्नो अहं लोकनायकं अद्दसन्ति सम्बन्धो. तेसं सुविञ्ञेय्यमेवाति.

अत्थसन्दस्सकत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.