४. पुप्फच्छदनियत्थेरअपदानवण्णना

सुनन्दो नाम नामेनातिआदिकं आयस्मतो पुप्फच्छदनियत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि पुरिमबुद्धेसु कताधिकारो अनेकेसु भवेसु विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो पदुमुत्तरस्स भगवतो काले ब्राह्मणकुले निब्बत्तो विञ्ञुतं पत्वा सकसिप्पेसु निप्फत्तिं पत्तो महाभोगो महायसो दानाभिरतो अहोसि. एकदिवसं सो ‘‘सकलजम्बुदीपे इमे याचका नाम ‘अहं दानं न लद्धोस्मी’ति वत्तुं मा लभन्तू’’ति महादानं सज्जेसि. तदा पदुमुत्तरो भगवा सपरिवारो आकासेन गच्छति. ब्राह्मणो तं दिस्वा पसन्नचित्तो सकसिस्से पक्कोसापेत्वा पुप्फानि आहरापेत्वा आकासे उक्खिपित्वा पूजेसि. तानि सकलनगरं छादेत्वा सत्त दिवसानि अट्ठंसु.

२६. सो तेन पुञ्ञकम्मेन देवमनुस्सेसु सुखं अनुभवित्वा इमस्मिं बुद्धुप्पादे सावत्थियं एकस्मिं कुलगेहे निब्बत्तो सद्धाजातो पब्बजित्वा खुरग्गेयेव अरहत्तं पत्वा अत्तनो पुब्बकम्मं सरित्वा सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो सुनन्दो नाम नामेनातिआदिमाह. तं हेट्ठा वुत्तनयत्ता सुविञ्ञेय्यमेवाति.

पुप्फच्छदनियत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.