४. गन्धोदकियत्थेरअपदानवण्णना

निसज्ज पासादवरेतिआदिकं आयस्मतो गन्धोदकियत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि पुरिमबुद्धेसु कताधिकारो तत्थ तत्थ भवे निब्बानूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो विपस्सीभगवतो काले सेट्ठिकुले निब्बत्तो विञ्ञुतं पत्वा महद्धनो महाभोगो दिब्बसुखमनुभवन्तो विय मनुस्ससुखमनुभवन्तो एकस्मिं दिवसे पासादवरे निसिन्नो होति. तदा भगवा सुवण्णमहामेरु विय वीथिया विचरति, तं विचरमानं भगवन्तं दिस्वा पसन्नमानसो गन्त्वा वन्दित्वा सुगन्धोदकेन भगवन्तं ओसिञ्चमानो पूजेसि. सो तेन पुञ्ञेन देवमनुस्सेसु संसरन्तो इमस्मिं बुद्धुप्पादे एकस्मिं कुलगेहे निब्बत्तो विञ्ञुतं पत्तो घरावासेन अनल्लीनो सत्थु सन्तिके पब्बजित्वा कम्मट्ठानं गहेत्वा विपस्सनं वड्ढेत्वा नचिरस्सेव अरहा अहोसि.

३५. सो अपरभागे अत्तनो पुब्बकुसलं सरित्वा सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो निसज्ज पासादवरेतिआदिमाह. तत्थ पासादोति पसादं सोमनस्सं जनेति उप्पादेतीति पासादो, मालाकम्मचित्तकम्मसुवण्णकम्माद्यनेकविचित्तं दिस्वा तत्थ पविट्ठानं जनानं पसादं जनयतीति अत्थो. पासादो च सो पत्थेतब्बट्ठेन वरो चाति पासादवरो, तस्मिं पासादवरे निसज्ज निसीदित्वा विपस्सिं जिनवरं अद्दसन्ति सम्बन्धो. सेसं सब्बत्थ उत्तानमेवाति.

गन्धोदकियत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.