१०. जातिपूजकत्थेरअपदानवण्णना

जायं तस्स विपस्सिस्सातिआदिकं आयस्मतो जातिपूजकत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि पुरिमबुद्धेसु कताधिकारो तत्थ तत्थ भवे विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो विपस्सिस्स भगवतो काले कुलगेहे निब्बत्तो विञ्ञुतं पत्तो नक्खत्तपाठकेहि विपस्सिबोधिसत्तस्स वुत्तलक्खणनिमित्तं सुत्वा ‘‘अयं किर कुमारो बुद्धो हुत्वा सकललोकस्स अग्गो सेट्ठो सुत्वा सब्बसत्ते संसारतो उद्धरिस्सती’’ति सुत्वा तं भगवन्तं कुमारकालेयेव बुद्धस्स विय महापूजमकासि. पच्छा कमेन कुमारकालं राजकुमारकालं रज्जकालन्ति कालत्तयमतिक्कम्म बुद्धे जातेपि महापूजं कत्वा ततो चुतो तुसितादीसु निब्बत्तो दिब्बसुखमनुभवित्वा पच्छा मनुस्सेसु चक्कवत्तादिमनुस्ससुखमनुभवित्वा इमस्मिं बुद्धुप्पादे कुलगेहे निब्बत्तो सत्तट्ठवस्सकालेयेव भगवति पसन्नो पब्बजित्वा विपस्सनं वड्ढेत्वा नचिरस्सेव अरहा अहोसि.

८२. सो अपरभागे अत्तनो पुब्बकम्मं सरित्वा सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो जायं तस्स विपस्सिस्सातिआदिमाह. तं हेट्ठा वुत्तत्थमेव.

८४. नेमित्तानं सुणित्वानाति एत्थ निमित्तं कारणं सुखदुक्खप्पत्तिहेतुं जानन्तीति नेमित्ता, तेसं नेमित्तानं नक्खत्तपाठकानं वचनं सुणित्वाति अत्थो. सेसं सब्बत्थ उत्तानमेवाति.

जातिपूजकत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.

द्वादसमवग्गवण्णना समत्ता.