३. उप्पलहत्थियत्थेरअपदानवण्णना
तिवरायं निवासीहन्तिआदिकं आयस्मतो उप्पलहत्थकत्थेरस्स अपदानं. अयम्पि पुरिमजिनवरेसु कतकुसलो तत्थ तत्थ भवे विवट्टूपनिस्सयानि पुञ्ञानि उपचिनन्तो सिद्धत्थस्स भगवतो काले मालाकारकुले निब्बत्तो वुद्धिमन्वाय मालाकारकम्मेन अनेकानि पुप्फानि विक्किणन्तो जीवति. अथेकदिवसं पुप्फानि गहेत्वा चरन्तो भगवन्तं रतनग्घिकमिव चरमानं दिस्वा रत्तुप्पलकलापेन पूजेसि. सो ततो चुतो तेनेव पुञ्ञेन सुगतीसु पुञ्ञमनुभवित्वा इमस्मिं बुद्धुप्पादे कुलगेहे निब्बत्तो वुद्धिमन्वाय सद्धाजातो पब्बजित्वा नचिरस्सेव अरहा अहोसि.
१३. सो अपरभागे अत्तनो पुब्बकम्मं सरित्वा सोमनस्सजातो पुब्बचरितापदानं पकासेन्तो तिवरायं निवासीहन्तिआदिमाह. तत्थ तिवराति तीहि वारेहि कारितं सञ्चरितं पटिच्छन्नं नगरं, तस्सं तिवरायं निवासी, वसनसीलो निवासनट्ठानगेहे वा वसन्तो अहन्ति अत्थो. अहोसिं मालिको तदाति तदा निब्बानत्थाय पुञ्ञसम्भारकरणसमये मालिको मालाकारोव पुप्फानि कयविक्कयं कत्वा जीवन्तो अहोसिन्ति अत्थो.
१४. पुप्फहत्थमदासहन्ति सिद्धत्थं भगवन्तं दिस्वा उप्पलकलापं अदासिं पूजेसिन्ति अत्थो. सेसं सब्बत्थ उत्तानत्थमेवाति.
उप्पलहत्थकत्थेरअपदानवण्णना समत्ता.