७. मेथुनसुत्तवण्णना

५०. सत्तमे उपसङ्कमीति भुत्तपातरासो दासकम्मकरपरिवुतो उपसङ्कमि. भवम्पिनोति भवम्पि नु. ब्रह्मचारी पटिजानातीति ‘‘अहं ब्रह्मचारी’’ति एवं ब्रह्मचरियवासं पटिजानातीति पुच्छति. एवं किरस्स अहोसि – ‘‘ब्राह्मणसमये वेदं उग्गण्हन्ता अट्ठचत्तालीस वस्सानि ब्रह्मचरियं चरन्ति. समणो पन गोतमो अगारं अज्झावसन्तो तीसु पासादेसु तिविधनाटकरतिया अभिरमि, इदानि किं नु खो वक्खती’’ति इममत्थं सन्धायेवं पुच्छति. ततो भगवा मन्तेन कण्हसप्पं गण्हन्तो विय अमित्तं गीवाय पादेन अक्कमन्तो विय अत्तनो संकिलेसकाले छब्बस्सानि पधानचरियाय रज्जसुखं वा पासादेसु नाटकसम्पत्तिं वा आरब्भ वितक्कमत्तस्सापि अनुप्पन्नभावं सन्धाय सीहनादं नदन्तो यञ्हि तं ब्राह्मणातिआदिमाह. तत्थ द्वयंद्वयसमापत्तिन्ति द्वीहि द्वीहि समापज्जितब्बभावं. दुक्खस्माति सकलवट्टदुक्खतो. सञ्जग्घतीति हसितकथं कथेति. संकीळतीति केळिं करोति. संकेळायतीति महाहसितं हसति. चक्खुना चक्खुन्ति अत्तनो चक्खुना तस्सा चक्खुं पटिविज्झित्वा उपनिज्झायति. तिरोकुट्टं वा तिरोपाकारं वाति परकुट्टे वा परपाकारे वा. देवोति एको देवराजा. देवञ्ञतरोति अञ्ञतरो देवपुत्तो. अनुत्तरं सम्मासम्बोधिन्ति अरहत्तञ्चेव सब्बञ्ञुतञ्ञाणञ्च.