६३. पुब्बे+ककत्तुकानं

एको कत्ता येसं ब्यापारानं, तेसु यो पुब्बो, तदत्थतो क्रियत्था तुनादयो होन्ति भावे. ‘‘तुंतुना’’ दिना करस्स आ, सो कातुन कम्मं गच्छति, अकातुन पुञ्ञं किलिस्सन्ति. रलोपे कम्मं कत्वान भद्रकं, पुञ्ञानि कत्वा सग्गं गच्छति. अभिसङ्खरणं कत्वा अभिसङ्खरित्वा करित्वा वा. तथा सिब्बित्वा छादयित्वा जानित्वा धम्मं सुत्वा सुत्वान धम्मं मोदति, सुणित्वा, पत्वा पापुणित्वा, किनित्वा, जेत्वा जिनित्वा जित्वा, चोरेत्वा चोरयित्वा, पूजेत्वा पूजयित्वा, तथा मेत्तं भावेत्वा भावयित्वा, विहारं कारेत्वा कारयित्वा कारापेत्वा कारापयित्वा सग्गं गमिस्सन्ति+च्चादि. पुब्बेति किं, भुञ्जति च पचति च. ‘‘अपत्वा नदिं पब्बतो, अतिक्कम्म पब्बतं नदी’’तिआदीसु भूधातुस्स सम्भवा एककत्तुकता पुब्बकालता च गम्यते. ‘‘भुत्वा भुत्वा गच्छती’’ति इमिनाव सिद्धं, आभिक्खञ्ञन्तु द्विब्बचनाव गम्यते. कथं ‘‘जीवग्गाहं अगाहयि, कायप्पचालकं गच्छती’’ति, घणन्तेन क्रियाविसेसनेन सिद्धं, यथा ओदनपाकं सयतीति.