१६. कत्तुकरणेसु ततिया
कत्तरि करणे च कारके ततिया होति. जिनेन देसितो धम्मो, बुद्धेन जितो मारो, अहिना दट्ठो नरो. यत्थ कारणकारणम्पि कारणवसेन वुच्चति, तत्थापि ततिया, चोरेहि गामो दड्ढो, तिणेहि भत्तं सिद्धं, सद्धेहि कारिता विहारा.
अत्तपधानो किरियं, यो निब्बत्तेति कारको;
अपयुत्तो पयुत्तो वा, स कत्ताति पवुच्चति.
करणे-तं पन दुविधं अज्झत्तिकबाहिरवसेन, यथा हत्थेन कम्मं करोति, चक्खुना रूपं पस्सति, मनसा धम्मं विञ्ञायति. दत्तेन विहयो लुनाति, अग्गिना कुटिं झापेति.
बाहिरञ्च तथा+ज्झत्तं, करणं दुविधं यथा;
वीहिं लुनाति दत्तेन, नेत्तेन चन्द+मिक्खते.
पकतिया अभिरूपो, गोत्तेन गोतमो इच्चादि भूधातुस्स सम्भवा करणे ततिया. तथा सारिपुत्तोति नामेन विस्सुतो, जातिया खत्तियो बुद्धो, जातिया सत्तवस्सिको, सिप्पेन नळकारो सो, एकूनतिंसो वयसा, एवं समेन धावति, विसमेन धावति, द्विदोणेन धञ्ञं किणाति.