२. कायसक्खीसुत्तं

४३. ‘‘‘कायसक्खी कायसक्खी’ति, आवुसो, वुच्चति. कित्तावता नु खो, आवुसो, कायसक्खी वुत्तो भगवता’’ति? ‘‘इधावुसो, भिक्खु विविच्चेव कामेहि…पे… पठमं झानं उपसम्पज्ज विहरति. यथा यथा च तदायतनं तथा तथा नं कायेन फुसित्वा विहरति. एत्तावतापि खो, आवुसो, कायसक्खी वुत्तो भगवता परियायेन.

‘‘पुन चपरं, आवुसो, भिक्खु वितक्कविचारानं वूपसमा…पे… दुतियं झानं… ततियं झानं… चतुत्थं झानं उपसम्पज्ज विहरति. यथा यथा च तदायतनं तथा तथा नं कायेन फुसित्वा विहरति. एत्तावतापि खो, आवुसो, कायसक्खी वुत्तो भगवता परियायेन.

‘‘पुन चपरं, आवुसो, भिक्खु सब्बसो रूपसञ्ञानं समतिक्कमा पटिघसञ्ञानं अत्थङ्गमा नानत्तसञ्ञानं अमनसिकारा ‘अनन्तो आकासो’ति आकासानञ्चायतनं उपसम्पज्ज विहरति. यथा यथा च तदायतनं तथा तथा नं कायेन फुसित्वा विहरति. एत्तावतापि खो, आवुसो, कायसक्खी वुत्तो भगवता परियायेन…पे….

‘‘पुन चपरं, आवुसो, भिक्खु सब्बसो नेवसञ्ञानासञ्ञायतनं समतिक्कम्म सञ्ञावेदयितनिरोधं उपसम्पज्ज विहरति, पञ्ञाय चस्स दिस्वा आसवा परिक्खीणा होन्ति. यथा यथा च तदायतनं तथा तथा नं कायेन फुसित्वा विहरति. एत्तावतापि खो, आवुसो, कायसक्खी वुत्तो भगवता निप्परियायेना’’ति. दुतियं.