२. निस्सयसुत्तं

२. अथ खो अञ्ञतरो भिक्खु येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं…पे… एकमन्तं निसिन्नो खो सो भिक्खु भगवन्तं एतदवोच – ‘‘‘निस्सयसम्पन्नो निस्सयसम्पन्नो’ति, भन्ते, वुच्चति. कित्तावता नु खो, भन्ते, भिक्खु निस्सयसम्पन्नो होती’’ति? ‘‘सद्धं चे, भिक्खु, भिक्खु निस्साय अकुसलं पजहति कुसलं भावेति, पहीनमेवस्स तं अकुसलं होति. हिरिं चे, भिक्खु, भिक्खु निस्साय…पे… ओत्तप्पं चे, भिक्खु, भिक्खु निस्साय…पे… वीरियं चे, भिक्खु, भिक्खु निस्साय…पे… पञ्ञं चे, भिक्खु, भिक्खु निस्साय अकुसलं पजहति कुसलं भावेति, पहीनमेवस्स तं अकुसलं होति. तं हिस्स भिक्खुनो अकुसलं पहीनं होति सुप्पहीनं, यंस अरियाय पञ्ञाय दिस्वा पहीनं’’.

‘‘तेन च पन, भिक्खु, भिक्खुना इमेसु पञ्चसु धम्मेसु पतिट्ठाय चत्तारो उपनिस्साय विहातब्बा. कतमे चत्तारो? इध, भिक्खु, भिक्खु सङ्खायेकं पटिसेवति, सङ्खायेकं अधिवासेति, सङ्खायेकं परिवज्जेति, सङ्खायेकं विनोदेति. एवं खो, भिक्खु, भिक्खु निस्सयसम्पन्नो होती’’ति. दुतियं.