६. भयसुत्तं

५६. ‘‘‘भय’न्ति [चूळनि. खग्गविसाणसुत्तनिद्देस १३७], भिक्खवे, कामानमेतं अधिवचनं. ‘दुक्ख’न्ति, भिक्खवे, कामानमेतं अधिवचनं. ‘रोगो’ति, भिक्खवे, कामानमेतं अधिवचनं. ‘गण्डो’ति, भिक्खवे, कामानमेतं अधिवचनं. ‘सल्ल’न्ति, भिक्खवे, कामानमेतं अधिवचनं. ‘सङ्गो’ति, भिक्खवे, कामानमेतं अधिवचनं. ‘पङ्को’ति, भिक्खवे, कामानमेतं अधिवचनं. ‘गब्भो’ति, भिक्खवे, कामानमेतं अधिवचनं. कस्मा च, भिक्खवे, ‘भय’न्ति कामानमेतं अधिवचनं? यस्मा च कामरागरत्तायं, भिक्खवे, छन्दरागविनिबद्धो दिट्ठधम्मिकापि भया न परिमुच्चति, सम्परायिकापि भया न परिमुच्चति, तस्मा ‘भय’न्ति कामानमेतं अधिवचनं. कस्मा च, भिक्खवे, ‘दुक्ख’न्ति…पे… ‘रोगो’ति… ‘गण्डो’ति… ‘सल्ल’न्ति… ‘सङ्गो’ति… ‘पङ्को’ति… ‘गब्भो’ति कामानमेतं अधिवचनं? यस्मा च कामरागरत्तायं, भिक्खवे, छन्दरागविनिबद्धो दिट्ठधम्मिकापि गब्भा न परिमुच्चति, सम्परायिकापि गब्भा न परिमुच्चति, तस्मा ‘गब्भो’ति कामानमेतं अधिवचनं’’.

‘‘भयं दुक्खञ्च रोगो च, गण्डो सल्लञ्च सङ्गो च;

पङ्को गब्भो च उभयं, एते कामा पवुच्चन्ति;

यत्थ सत्तो पुथुज्जनो.

‘‘ओतिण्णो सातरूपेन, पुन गब्भाय गच्छति;

यतो च भिक्खु आतापी, सम्पजञ्ञं [सम्पजञ्ञो (स्या. क.) सं. नि. ४.२५१ पस्सितब्बं] न रिच्चति.

‘‘सो इमं पलिपथं दुग्गं, अतिक्कम्म तथाविधो;

पजं जातिजरूपेतं, फन्दमानं अवेक्खती’’ति. छट्ठं;