६. जीवकसुत्तं

२६. एकं समयं भगवा राजगहे विहरति जीवकम्बवने. अथ खो जीवको कोमारभच्चो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो जीवको कोमारभच्चो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘कित्तावता नु खो, भन्ते, उपासको होती’’ति? ‘‘यतो खो, जीवक, बुद्धं सरणं गतो होति, धम्मं सरणं गतो होति, सङ्घं सरणं गतो होति; एत्तावता खो जीवक, उपासको होती’’ति.

‘‘कित्तावता पन, भन्ते, उपासको सीलवा होती’’ति? ‘‘यतो खो, जीवक, उपासको पाणातिपाता पटिविरतो होति…पे… सुरामेरयमज्जपमादट्ठाना पटिविरतो होति; एत्तावता खो, जीवक, उपासको सीलवा होती’’ति.

‘‘कित्तावता पन, भन्ते, उपासको अत्तहिताय पटिपन्नो होति, नो परहिताया’’ति? ‘‘यतो खो, जीवक, उपासको अत्तनाव सद्धासम्पन्नो होति, नो परं सद्धासम्पदाय समादपेति…पे… अत्तनाव अत्थमञ्ञाय धम्ममञ्ञाय धम्मानुधम्मप्पटिपन्नो होति, नो परं धम्मानुधम्मप्पटिपत्तिया समादपेति. एत्तावता खो, जीवक, उपासको अत्तहिताय पटिपन्नो होति, नो परहिताया’’ति.

‘‘कित्तावता पन, भन्ते, उपासको अत्तहिताय च पटिपन्नो होति परहिताय चा’’ति? ‘‘यतो खो, जीवक, उपासको अत्तना च सद्धासम्पन्नो होति, परञ्च सद्धासम्पदाय समादपेति; अत्तना च सीलसम्पन्नो होति, परञ्च सीलसम्पदाय समादपेति; अत्तना च चागसम्पन्नो होति, परञ्च चागसम्पदाय समादपेति; अत्तना च भिक्खूनं दस्सनकामो होति, परञ्च भिक्खूनं दस्सने समादपेति; अत्तना च सद्धम्मं सोतुकामो होति, परञ्च सद्धम्मस्सवने समादपेति; अत्तना च सुतानं धम्मानं धारणजातिको होति, परञ्च धम्मधारणाय समादपेति; अत्तना च सुतानं धम्मानं अत्थूपपरिक्खिता होति, परञ्च अत्थूपपरिक्खाय समादपेति; अत्तना च अत्थमञ्ञाय धम्ममञ्ञाय धम्मानुधम्मप्पटिपन्नो होति, परञ्च धम्मानुधम्मप्पटिपत्तिया समादपेति. एत्तावता खो, जीवक, उपासको अत्तहिताय च पटिपन्नो होति परहिताय चा’’ति. छट्ठं.