६. दूतेय्यसुत्तं

१६. [चूळव. ३४७] ‘‘अट्ठहि, भिक्खवे, धम्मेहि समन्नागतो भिक्खु दूतेय्यं गन्तुमरहति. कतमेहि अट्ठहि? इध, भिक्खवे, भिक्खु सोता च होति, सावेता च, उग्गहेता च, धारेता च, विञ्ञाता च, विञ्ञापेता च, कुसलो च सहितासहितस्स, नो च कलहकारको – इमेहि खो, भिक्खवे, अट्ठहि धम्मेहि समन्नागतो भिक्खु दूतेय्यं गन्तुमरहति. अट्ठहि, भिक्खवे, धम्मेहि समन्नागतो सारिपुत्तो दूतेय्यं गन्तुमरहति. कतमेहि अट्ठहि? इध, भिक्खवे, सारिपुत्तो सोता च होति, सावेता च, उग्गहेता च, धारेता च, विञ्ञाता च, विञ्ञापेता च, कुसलो च सहितासहितस्स, नो च कलहकारको. इमेहि खो, भिक्खवे, अट्ठहि धम्मेहि समन्नागतो सारिपुत्तो दूतेय्यं गन्तुमरहती’’ति.

‘‘यो वे न ब्यथति [न वेधति (सी.), न ब्याधति (स्या. पी.)] पत्वा, परिसं उग्गवादिनिं [उग्गवादिनं (सी.), उग्गहवादिनं (स्या. पी.), उग्गतवादिनिं (क.)];

न च हापेति वचनं, न च छादेति सासनं.

‘‘असन्दिद्धञ्च भणति [असन्दिद्धो च अक्खाति (चूळव. ३४७)], पुच्छितो न च कुप्पति;

स वे तादिसको भिक्खु, दूतेय्यं गन्तुमरहती’’ति. छट्ठं;