७. अरतिसुत्तं

११३. ‘‘तयोमे, भिक्खवे, धम्मा. कतमे तयो? अरति, विहिंसा [विहेसा (क.)], अधम्मचरिया. इमे खो, भिक्खवे, तयो धम्मा. इमेसं खो, भिक्खवे, तिण्णं धम्मानं पहानाय तयो धम्मा भावेतब्बा. कतमे तयो? अरतिया पहानाय मुदिता भावेतब्बा, विहिंसाय पहानाय अविहिंसा भावेतब्बा, अधम्मचरियाय पहानाय धम्मचरिया भावेतब्बा. इमेसं खो, भिक्खवे, तिण्णं धम्मानं पहानाय इमे तयो धम्मा भावेतब्बा’’ति. सत्तमं.