९. सीहसुत्तं

९९. ‘‘सीहो, भिक्खवे, मिगराजा सायन्हसमयं आसया निक्खमति; आसया निक्खमित्वा विजम्भति; विजम्भित्वा समन्ता चतुद्दिसं [चतुद्दिसा (स्या. कं. पी. क.) अ. नि. ४.३३; सं. नि. ३.७८ पस्सितब्बं] अनुविलोकेति; समन्ता चतुद्दिसं [चतुद्दिसा (स्या. कं. पी. क.) अ. नि. ४.३३; सं. नि. ३.७८ पस्सितब्बं] अनुविलोकेत्वा तिक्खत्तुं सीहनादं नदति; तिक्खत्तुं सीहनादं नदित्वा गोचराय पक्कमति. सो हत्थिस्स चेपि पहारं देति, सक्कच्चञ्ञेव पहारं देति, नो असक्कच्चं; महिंसस्स [महिसस्स (सी. स्या. कं. पी.)] चेपि पहारं देति, सक्कच्चञ्ञेव पहारं देति, नो असक्कच्चं; गवस्स चेपि पहारं देति, सक्कच्चञ्ञेव पहारं देति, नो असक्कच्चं; दीपिस्स चेपि पहारं देति, सक्कच्चञ्ञेव पहारं देति, नो असक्कच्चं; खुद्दकानञ्चेपि पाणानं पहारं देति अन्तमसो ससबिळारानम्पि [ससबिळारानं (क.)], सक्कच्चञ्ञेव पहारं देति, नो असक्कच्चं. तं किस्स हेतु? ‘मा मे योग्गपथो नस्सा’ति.

‘‘सीहोति खो, भिक्खवे, तथागतस्सेतं अधिवचनं अरहतो सम्मासम्बुद्धस्स. यं खो, भिक्खवे, तथागतो परिसाय धम्मं देसेति, इदमस्स होति सीहनादस्मिं. भिक्खूनञ्चेपि, भिक्खवे, तथागतो धम्मं देसेति, सक्कच्चञ्ञेव तथागतो धम्मं देसेति, नो असक्कच्चं; भिक्खुनीनञ्चेपि, भिक्खवे, तथागतो धम्मं देसेति, सक्कच्चञ्ञेव तथागतो धम्मं देसेति, नो असक्कच्चं; उपासकानञ्चेपि, भिक्खवे, तथागतो धम्मं देसेति, सक्कच्चञ्ञेव तथागतो धम्मं देसेति, नो असक्कच्चं; उपासिकानञ्चेपि, भिक्खवे, तथागतो धम्मं देसेति, सक्कच्चञ्ञेव तथागतो धम्मं देसेति, नो असक्कच्चं; पुथुज्जनानञ्चेपि, भिक्खवे, तथागतो धम्मं देसेति अन्तमसो अन्नभारनेसादानम्पि [अन्नभारनेसादानं (क.)], सक्कच्चञ्ञेव तथागतो धम्मं देसेति, नो असक्कच्चं. तं किस्स हेतु? धम्मगरु, भिक्खवे, तथागतो धम्मगारवो’’ति. नवमं.