९. निब्बानसुत्तं

१७९. अथ खो आयस्मा आनन्दो येनायस्मा सारिपुत्तो तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा आयस्मता सारिपुत्तेन सद्धिं सम्मोदि. सम्मोदनीयं कथं सारणीयं वीतिसारेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नो खो आयस्मा आनन्दो आयस्मन्तं सारिपुत्तं एतदवोच – ‘‘को नु खो, आवुसो सारिपुत्त, हेतु को पच्चयो, येन मिधेकच्चे सत्ता दिट्ठेव धम्मे न परिनिब्बायन्ती’’ति?

‘‘इधावुसो आनन्द, सत्ता इमा हानभागिया सञ्ञाति यथाभूतं नप्पजानन्ति, इमा ठितिभागिया सञ्ञाति यथाभूतं नप्पजानन्ति, इमा विसेसभागिया सञ्ञाति यथाभूतं नप्पजानन्ति, इमा निब्बेधभागिया सञ्ञाति यथाभूतं नप्पजानन्ति. अयं खो, आवुसो आनन्द, हेतु अयं पच्चयो, येन मिधेकच्चे सत्ता दिट्ठेव धम्मे न परिनिब्बायन्ती’’ति.

‘‘को पनावुसो सारिपुत्त, हेतु को पच्चयो, येन मिधेकच्चे सत्ता दिट्ठेव धम्मे परिनिब्बायन्ती’’ति? ‘‘इधावुसो आनन्द, सत्ता इमा हानभागिया सञ्ञाति यथाभूतं पजानन्ति, इमा ठितिभागिया सञ्ञाति यथाभूतं पजानन्ति, इमा विसेसभागिया सञ्ञाति यथाभूतं पजानन्ति, इमा निब्बेधभागिया सञ्ञाति यथाभूतं पजानन्ति. अयं खो, आवुसो आनन्द, हेतु अयं पच्चयो, येन मिधेकच्चे सत्ता दिट्ठेव धम्मे परिनिब्बायन्ती’’ति. नवमं.