३. सप्पुरिससुत्तं

७३. ‘‘चतूहि, भिक्खवे, धम्मेहि समन्नागतो असप्पुरिसो वेदितब्बो. कतमेहि चतूहि? इध, भिक्खवे, असप्पुरिसो यो होति परस्स अवण्णो तं अपुट्ठोपि पातु करोति, को पन वादो पुट्ठस्स! पुट्ठो खो पन पञ्हाभिनीतो अहापेत्वा अलम्बित्वा परिपूरं वित्थारेन परस्स अवण्णं भासिता होति. वेदितब्बमेतं, भिक्खवे, असप्पुरिसो अयं भवन्ति.

‘‘पुन चपरं, भिक्खवे, असप्पुरिसो यो होति परस्स वण्णो तं पुट्ठोपि न पातु करोति, को पन वादो अपुट्ठस्स! पुट्ठो खो पन पञ्हाभिनीतो हापेत्वा लम्बित्वा अपरिपूरं अवित्थारेन परस्स वण्णं भासिता होति. वेदितब्बमेतं, भिक्खवे, असप्पुरिसो अयं भवन्ति.

‘‘पुन चपरं, भिक्खवे, असप्पुरिसो यो होति अत्तनो अवण्णो तं पुट्ठोपि न पातु करोति, को पन वादो अपुट्ठस्स! पुट्ठो खो पन पञ्हाभिनीतो हापेत्वा लम्बित्वा अपरिपूरं अवित्थारेन अत्तनो अवण्णं भासिता होति. वेदितब्बमेतं, भिक्खवे, असप्पुरिसो अयं भवन्ति.

‘‘पुन चपरं, भिक्खवे, असप्पुरिसो यो होति अत्तनो वण्णो तं अपुट्ठोपि पातु करोति, को पन वादो पुट्ठस्स! पुट्ठो खो पन पञ्हाभिनीतो अहापेत्वा अलम्बित्वा परिपूरं वित्थारेन अत्तनो वण्णं भासिता होति. वेदितब्बमेतं, भिक्खवे, असप्पुरिसो अयं भवन्ति. इमेहि खो, भिक्खवे, चतूहि धम्मेहि समन्नागतो असप्पुरिसो वेदितब्बो.

‘‘चतूहि, भिक्खवे, धम्मेहि समन्नागतो सप्पुरिसो वेदितब्बो. कतमेहि चतूहि? इध, भिक्खवे, सप्पुरिसो यो होति परस्स अवण्णो तं पुट्ठोपि न पातु करोति, को पन वादो अपुट्ठस्स! पुट्ठो खो पन पञ्हाभिनीतो हापेत्वा लम्बित्वा अपरिपूरं अवित्थारेन परस्स अवण्णं भासिता होति. वेदितब्बमेतं, भिक्खवे, सप्पुरिसो अयं भवन्ति.

‘‘पुन चपरं, भिक्खवे, सप्पुरिसो यो होति परस्स वण्णो तं अपुट्ठोपि पातु करोति, को पन वादो पुट्ठस्स! पुट्ठो खो पन पञ्हाभिनीतो अहापेत्वा अलम्बित्वा परिपूरं वित्थारेन परस्स वण्णं भासिता होति. वेदितब्बमेतं, भिक्खवे, सप्पुरिसो अयं भवन्ति.

‘‘पुन चपरं, भिक्खवे, सप्पुरिसो यो होति अत्तनो अवण्णो तं अपुट्ठोपि पातु करोति, को पन वादो पुट्ठस्स! पुट्ठो खो पन पञ्हाभिनीतो अहापेत्वा अलम्बित्वा परिपूरं वित्थारेन अत्तनो अवण्णं भासिता होति. वेदितब्बमेतं, भिक्खवे, सप्पुरिसो अयं भवन्ति.

‘‘पुन चपरं, भिक्खवे, सप्पुरिसो यो होति अत्तनो वण्णो तं पुट्ठोपि न पातु करोति, को पन वादो अपुट्ठस्स! पुट्ठो खो पन पञ्हाभिनीतो हापेत्वा लम्बित्वा अपरिपूरं अवित्थारेन अत्तनो वण्णं भासिता होति. वेदितब्बमेतं, भिक्खवे, सप्पुरिसो अयं भवन्ति. इमेहि खो, भिक्खवे, चतूहि धम्मेहि समन्नागतो सप्पुरिसो वेदितब्बो.

‘‘सेय्यथापि, भिक्खवे, वधुका यञ्ञदेव रत्तिं वा दिवं वा आनीता होति, तावदेवस्सा तिब्बं हिरोत्तप्पं पच्चुपट्ठितं होति सस्सुयापि ससुरेपि सामिकेपि अन्तमसो दासकम्मकरपोरिसेसु. सा अपरेन समयेन संवासमन्वाय विस्सासमन्वाय सस्सुम्पि ससुरम्पि सामिकम्पि एवमाह – ‘अपेथ, किं पन तुम्हे जानाथा’ति! एवमेवं खो, भिक्खवे, इधेकच्चो भिक्खु यञ्ञदेव रत्तिं वा दिवं वा अगारस्मा अनगारियं पब्बजितो होति, तावदेवस्स तिब्बं हिरोत्तप्पं पच्चुपट्ठितं होति भिक्खूसु भिक्खुनीसु उपासकेसु उपासिकासु अन्तमसो आरामिकसमणुद्देसेसु. सो अपरेन समयेन संवासमन्वाय विस्सासमन्वाय आचरियम्पि उपज्झायम्पि एवमाह – ‘अपेथ, किं पन तुम्हे जानाथा’ति! तस्मातिह, भिक्खवे, एवं सिक्खितब्बं – ‘अधुनागतवधुकासमेन चेतसा विहरिस्सामा’ति. एवञ्हि वो, भिक्खवे, सिक्खितब्ब’’न्ति. ततियं.