७. अहिराजसुत्तं
६७. एकं समयं भगवा सावत्थियं विहरति जेतवने अनाथपिण्डिकस्स आरामे. तेन खो पन समयेन सावत्थियं अञ्ञतरो भिक्खु अहिना दट्ठो कालङ्कतो होति. अथ खो सम्बहुला भिक्खू येन भगवा तेनुपसङ्कमिंसु; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदिंसु. एकमन्तं निसिन्ना खो ते भिक्खू भगवन्तं एतदवोचुं – ‘‘इध, भन्ते, सावत्थियं अञ्ञतरो भिक्खु अहिना दट्ठो कालङ्कतो’’ति.
‘‘न हि नून [न ह नून (सी. स्या. कं. पी.)] सो, भिक्खवे, भिक्खु चत्तारि अहिराजकुलानि मेत्तेन चित्तेन फरि. सचे हि सो, भिक्खवे, भिक्खु चत्तारि अहिराजकुलानि मेत्तेन चित्तेन फरेय्य, न हि सो, भिक्खवे, भिक्खु अहिना दट्ठो कालङ्करेय्य.
‘‘कतमानि चत्तारि? विरूपक्खं अहिराजकुलं, एरापथं अहिराजकुलं, छब्यापुत्तं अहिराजकुलं, कण्हागोतमकं अहिराजकुलं. न हि नून सो, भिक्खवे, भिक्खु इमानि चत्तारि अहिराजकुलानि मेत्तेन चित्तेन फरि. सचे हि सो, भिक्खवे, भिक्खु इमानि चत्तारि अहिराजकुलानि मेत्तेन चित्तेन फरेय्य, न हि सो, भिक्खवे, भिक्खु अहिना दट्ठो कालङ्करेय्य.
‘‘अनुजानामि, भिक्खवे, इमानि चत्तारि अहिराजकुलानि मेत्तेन चित्तेन फरितुं अत्तगुत्तिया अत्तरक्खाय अत्तपरित्ताया’’ति.
[चूळव. २५१; जा. १.२.१०५ पस्सितब्बं] ‘‘विरूपक्खेहि मे मेत्तं, मेत्तं एरापथेहि मे;
छब्यापुत्तेहि मे मेत्तं, मेत्तं कण्हागोतमकेहि च.
‘‘अपादकेहि मे मेत्तं, मेत्तं द्विपादकेहि [दिपादकेहि (सी. स्या. कं. पी.)] मे;
चतुप्पदेहि मे मेत्तं, मेत्तं बहुप्पदेहि मे.
‘‘मा मं अपादको हिंसि, मा मं हिंसि द्विपादको [दिपादको (सी. स्या. कं. पी.)];
मा मं चतुप्पदो हिंसि, मा मं हिंसि बहुप्पदो.
‘‘सब्बे सत्ता सब्बे पाणा, सब्बे भूता च केवला;
सब्बे भद्रानि पस्सन्तु, मा कञ्चि [किञ्चि (स्या. कं. क.)] पापमागमा.
‘‘अप्पमाणो बुद्धो, अप्पमाणो धम्मो;
अप्पमाणो सङ्घो, पमाणवन्तानि सरीसपानि [सिरिंसपानि (सी. स्या. कं. पी.)].
‘‘अहिविच्छिका सतपदी, उण्णनाभी सरबू मूसिका;
कता मे रक्खा कता मे परित्ता [कतं मे परित्तं (?)], पटिक्कमन्तु भूतानि;
सोहं नमो भगवतो, नमो सत्तन्नं सम्मासम्बुद्धान’’न्ति. सत्तमं;