१०. गिहिसामीचिसुत्तं

६०. अथ खो अनाथपिण्डिको गहपति येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवन्तं अभिवादेत्वा एकमन्तं निसीदि. एकमन्तं निसिन्नं खो अनाथपिण्डिकं गहपतिं भगवा एतदवोच –

‘‘चतूहि खो, गहपति, धम्मेहि समन्नागतो अरियसावको गिहिसामीचिपटिपदं पटिपन्नो होति यसोपटिलाभिनिं सग्गसंवत्तनिकं. कतमेहि चतूहि? इध, गहपति, अरियसावको भिक्खुसङ्घं पच्चुपट्ठितो होति चीवरेन, भिक्खुसङ्घं पच्चुपट्ठितो होति पिण्डपातेन, भिक्खुसङ्घं पच्चुपट्ठितो होति सेनासनेन, भिक्खुसङ्घं पच्चुपट्ठितो होति गिलानप्पच्चयभेसज्जपरिक्खारेन. इमेहि खो, गहपति, चतूहि धम्मेहि समन्नागतो अरियसावको गिहिसामीचिपटिपदं पटिपन्नो होति यसोपटिलाभिनिं सग्गसंवत्तनिक’’न्ति.

‘‘गिहिसामीचिपटिपदं, पटिपज्जन्ति पण्डिता;

सम्मग्गते सीलवन्ते, चीवरेन उपट्ठिता.

पिण्डपातसयनेन, गिलानप्पच्चयेन च;

तेसं दिवा च रत्तो च, सदा पुञ्ञं पवड्ढति;

सग्गञ्च कमतिट्ठानं [सग्गञ्च सप्पतिट्ठानं (क.)], कम्मं कत्वान भद्दक’’न्ति. दसमं;

पुञ्ञाभिसन्दवग्गो पठमो.