१०. उदायीसुत्तं

४०. अथ खो उदायी [उदायि (सब्बत्थ)] ब्राह्मणो येन भगवा तेनुपसङ्कमि; उपसङ्कमित्वा भगवता …पे… एकमन्तं निसिन्नो खो उदायी ब्राह्मणो भगवन्तं एतदवोच – ‘‘भवम्पि नो गोतमो यञ्ञं वण्णेती’’ति? ‘‘न खो अहं, ब्राह्मण, सब्बं यञ्ञं वण्णेमि; न पनाहं, ब्राह्मण, सब्बं यञ्ञं न वण्णेमि. यथारूपे खो, ब्राह्मण, यञ्ञे गावो हञ्ञन्ति, अजेळका हञ्ञन्ति, कुक्कुटसूकरा हञ्ञन्ति, विविधा पाणा सङ्घातं आपज्जन्ति; एवरूपं खो अहं, ब्राह्मण, सारम्भं यञ्ञं न वण्णेमि. तं किस्स हेतु? एवरूपञ्हि, ब्राह्मण, सारम्भं यञ्ञं न उपसङ्कमन्ति अरहन्तो वा अरहत्तमग्गं वा समापन्ना.

‘‘यथारूपे च खो, ब्राह्मण, यञ्ञे नेव गावो हञ्ञन्ति, न अजेळका हञ्ञन्ति, न कुक्कुटसूकरा हञ्ञन्ति, न विविधा पाणा सङ्घातं आपज्जन्ति; एवरूपं खो अहं, ब्राह्मण, निरारम्भं यञ्ञं वण्णेमि, यदिदं निच्चदानं अनुकुलयञ्ञं. तं किस्स हेतु? एवरूपञ्हि, ब्राह्मण, निरारम्भं यञ्ञं उपसङ्कमन्ति अरहन्तो वा अरहत्तमग्गं वा समापन्ना’’ति.

‘‘अभिसङ्खतं निरारम्भं, यञ्ञं कालेन कप्पियं;

तादिसं उपसंयन्ति, सञ्ञता ब्रह्मचारयो.

‘‘विवटच्छदा [विवत्तच्छदा (सी. पी.), विवट्टच्छदा (क.)] ये लोके, वीतिवत्ता कुलं गतिं;

यञ्ञमेतं पसंसन्ति, बुद्धा यञ्ञस्स [पुञ्ञस्स (स्या. कं. पी.)] कोविदा.

‘‘यञ्ञे वा यदि वा सद्धे, हब्यं [हव्यं (सी. पी.), हुञ्ञं (स्या. कं.)] कत्वा यथारहं;

पसन्नचित्तो यजति [पसन्नचित्ता यजन्ति (क.)], सुखेत्ते ब्रह्मचारिसु.

‘‘सुहुतं सुयिट्ठं सुप्पत्तं [सम्पत्तं (स्या. कं. क.)], दक्खिणेय्येसु यं कतं;

यञ्ञो च विपुलो होति, पसीदन्ति च देवता.

‘‘एवं [एतं (क.) अ. नि. ६.३७] यजित्वा मेधावी, सद्धो मुत्तेन चेतसा;

अब्याबज्झं सुखं लोकं, पण्डितो उपपज्जती’’ति. दसमं;

चक्कवग्गो चतुत्थो.