१०. पुब्बण्हसुत्तं

१५६. ‘‘ये, भिक्खवे, सत्ता पुब्बण्हसमयं कायेन सुचरितं चरन्ति, वाचाय सुचरितं चरन्ति, मनसा सुचरितं चरन्ति, सुपुब्बण्हो, भिक्खवे, तेसं सत्तानं.

‘‘ये, भिक्खवे, सत्ता मज्झन्हिकसमयं कायेन सुचरितं चरन्ति, वाचाय सुचरितं चरन्ति, मनसा सुचरितं चरन्ति, सुमज्झन्हिको, भिक्खवे, तेसं सत्तानं.

‘‘ये, भिक्खवे, सत्ता सायन्हसमयं कायेन सुचरितं चरन्ति, वाचाय सुचरितं चरन्ति, मनसा सुचरितं चरन्ति, सुसायन्हो, भिक्खवे, तेसं सत्तान’’न्ति.

‘‘सुनक्खत्तं सुमङ्गलं, सुप्पभातं सुहुट्ठितं [सुवुट्ठितं (सी. पी.)];

सुखणो सुमुहुत्तो च, सुयिट्ठं ब्रह्मचारिसु.

‘‘पदक्खिणं कायकम्मं, वाचाकम्मं पदक्खिणं;

पदक्खिणं मनोकम्मं, पणीधि ते पदक्खिणे [पणिधियो पदक्खिणा (सी. पी.), पणिधि ते पदक्खिणा (स्या. कं.)];

पदक्खिणानि कत्वान, लभन्तत्थे [लभतत्थे (सी. पी.)] पदक्खिणे.

‘‘ते अत्थलद्धा सुखिता, विरुळ्हा बुद्धसासने;

अरोगा सुखिता होथ, सह सब्बेहि ञातिभी’’ति. दसमं;

मङ्गलवग्गो पञ्चमो.